ΤΙ ΘΕΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ…;

Αναμεμιγμένος  

στα ΤΙ και τα ΔΙΟΤΙ των νοημάτων, 

ψάχνω στην ασθενή περίφραξη 

της μνήμης μου.

Τι θες να μου πεις; Γιατί αναρωτιέσαι; 

Ψάχνεις ακόμη στις σκιές αγαλμάτων, 

παρηγορείς τη νύφη με το σκισμένο 

νυφικό, 

τον κόσμο που αποζητά αθωότητά 

και ότι απόμεινε 

απ` τα «ληγμένα» όνειρα.

Τι εννοείς σαν λες η υγρασία του 

Μέλλοντος;

Πως ξέρεις, 

που μετανάστευσαν οι μέρες της Άνοιξης, 

πως φυγαδεύτηκαν οι ηττημένοι στρατοί, 

ποιοί κλέψαν τους ψαλμούς 

και τις απροφύλαχτες στιγμές 

ματαιωμένων 

Πόθων;

Τι εννοείς;   

Πως οι παράφωνοι με τ` άσπρα 

πουκάμισα,   

που σύχναζαν στην γειτονιά με τις  Ιωνικές 

κολώνες 

που μίλαγαν λέξεις με ρωγμές

και καταλήξεις … άφες` αυτοίς… 

πως ήταν 

ΑΥΤΟΙ, ΟΙ ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ 

που απήγγελναν στίχους του 

παρελθόντος και

μελέταγαν αυτόγραφα του μέλλοντος;  

Τι θέλεις πες μου;

Να καταφύγω στο προπατορικό 

αμάρτημα,

στα ξεχασμένα όνειρα,

να κάνω μια μικρή αταξία,

να δίνω στίχους του Ελύτη για προικιά,

να δωρίζω ακριβά αισθήματα 

στις Κυριακές;

Τι άλλο θέλεις;

Να σου ‘δινα το νηπενθές βότανο

σαν γύριζες απ` τη θάλασσα, 

και ζήταγες να μάθεις …

Τι ειν` αυτό που το λένε Αγάπη; 

Τι νάναι  αυτό;  

Γιάννης Ναζλίδης