Είναι τα απρόοπτα τής ζωής πού σε αφήνουν, άναυδο και δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις το γεγονός. Σήκωσα το τηλέφωνο που χτυπούσε ανυπόμονα, λές και ήθελε να μου, μεταφέρει κάτι επείγον.Ολγα μου καλημέρα να σου πώ ότι ο Νίκος τής Βαγγελιτσας δεν είναι καλά.Εμεινα εμβρόντητη,παγωμένη....
Οι αναμνήσεις με κατέκλυσαν....
Η πρώτη φορά που είδα τον Νίκο, η σοβαρότητα του, το χαμόγελο του όλο χαρά που γνώριζε αγαπημένα πρόσωπα τής δικής του αγάπης.Η φίλη μου ήταν ότι καλύτερο, μπορούσε να συμβεί στον Νίκο.Ελαμπαν από ευτυχία την μέρα που παντρεύτηκαν και έμειναν ταιριαστοί και αγαπημένοι για σχεδόν είκοσι χρόνια .Ο.Νικος σε ενέπνεε σιγουριά είχε ένα διακριτικό χιούμορ και ήταν πολύ ευχάριστος στην παρέα.Αγαπουσε πολύ τον άνθρωπο καί έκανε ότι μπορούσε για να απαλύνει τον πόνο του. Σαν γιατρός ήταν προσεκτικός και επίμονος στις διαγνώσεις του.Δενοταν με τον πονεμένο άνθρωπο και χαιρόταν με την εξέλιξη της παθησεις ή λυπόταν ανάλογα.Αυτη η ψυχή νικήθηκε από την αρρώστια . Έφυγε με αξιοπρέπεια,, αυτή που τον διακατείχε σε όλη του την ζωή χωρίς να κουράσει τούς δικούς του που τόσο πολύ αγαπούσε
Θα μας λείψει κατέκτησε μία θέση στην καρδιά μας και θα μείνει εκεί για πάντα.Αγκαλιασα με αγάπη την φίλη μου, κλαίγοντας και.κσταλαβαινοντσς τον πόνο τής απώλειας τού αγαπημένου συντρόφου της.Αυτα τα ξαφνικά και απρόοπτα σε κάνουν να θέλεις να ζήσεις έντονα κάθε στιγμή που σου χαρίζετε άνωθεν με αξιοπρέπεια όπως έλεγε ο Νίκος.
Όλοι εμείς πού σε γνωρίσαμε,σε αγαπήσαμε όλοι αυτοί που σε συνοδεύουν σήμερα στον ουρανό σου ευχόμαστε καλό παράδεισο.
Όλγα Κουτμηριδου -Μεταξα
