Τα Χριστούγεννα είναι μία γιορτή αγαπημένη για μικρούς και μεγάλους.
Ολη αυτή η προσμονή τής γέννησης τού Χριστού μας, με κάνει να νιώθω τόσο μικρή τόσο συναισθηματικά ευάλωτη.....Με κατακλύζουν,σκέψεις για το παρελθόν συγκρίσεις των τότε χρόνων με το σήμερα.....
Πώς να ξεχάσω τα Χριστούγεννα των παιδικών μου χρόνων..... Πώς τα μάτια να μην βουρκωνουν σκεπτόμενη αυτούς που φύγανε.....
Την αθωότητα των ψυχών μας,την αγάπη για τον Χριστό,τα λόγια των γονιών μου,των δασκάλων μου,των φίλων και συμμαθητών μου.Να γυρνούσε πίσω η αγνότητα..η αληθινή χαρά,η γνήσια παιδικοτητα.Αφησα τον παράδεισο μου μισάνοιχτο...
Πρέπει να γυρίσω πίσω.. Πρέπει να τον προστατεύσω από τον χειμώνα και το κρύο....Πρέπει..... Τα παιδιά είναι αλλιωτικα σήμερα, ακόμη και τα κάλαντα δεν λέγονται με θέρμη...Δεν ξέρουν να περιμένουν την γέννηση μέσα τους,δεν ξέρουν τι ζητούν, πού πάνε...
Απομακρύνονται από την αγκαλιά Του.Ολα άλλαξαν και αλλάζουν ραγδαία.Γινομαι ίσως γραφική, αλλά αλήθεια φίλοι μου, ανησυχώ...
Ένας απροσδιόριστος φόβος τρύπωσε στην καρδιά μου.Γιαυτο οι σκέψεις γυρίζουν πίσω και φωλιάζουν στην μικρή φάτνη της Γεννήσεως μένοντας στην ζεστασιά τής Αγάπης Του.Και ύστερα κρατώντας το χέρι Του, νοιώθοντας σιγουριά μεγαλώνουν μαζί Του και τόν ακολουθούν μέχρι το τέλος.Σημερα το μόνο που με παρηγορεί είναι η συνεχείς παρουσία Του επί τής γης.Δεν απελπιζομαι γιατί ξέρω ότι ο σπόρος, πού φυτεύτηκε στην καρδιά μου από παιδί,θαρθει η ώρα να φυτρώσει....Μελαγχόλησα....
. Ενώ περιμένω μέσα μου την αναγέννηση,οι σκέψεις γίνονται γκρίζες οι δρόμοι δύσκολοι και θέλω τόσο πολύ να γυρίσω πίσω στο καταφύγιο μου....Τα παιδικά μου Χριστούγεννα ήταν τόσο μα τόσο γεμάτα από προσμονή, αγάπη, αγκαλιές λόγια μεστά οδηγίες για το αύριο αυστηρά ίσως δοσμένες όμως τόσο ουσιαστικές,που γέμιζε η παιδική ψυχή μου, από όνειρα και Ελπίδα.Τωρα ; Ποιο παιδί ελπίζει για ένα καλύτερο αύριο;Και που ακουμπά τον εαυτό του,για να γεμίσει την ψυχή του ; Ίσως υπερβάλω ή ίσως τα δικά μου μάτια κοιτάζουν αλλιώς.
Ο δικός μου Χριστός γεννιέται και πεθαίνει κάθε μέρα μέσα μου.Για την δική μου ψυχή πού πορεύεται στον κόσμο της αδικίας τής γκρίνιας, της έλλειψης πραγματικής αγάπης... κυριαρχεί μόνο και μία σκέψη. Σε Αυτόν πού σε λίγο θα ξαναγεννηθη, ελπίζοντας ότι ίσως ο πόνος που κυριαρχεί στον κόσμο,κάνει τον άνθρωπο που γι’αυτον σταυρώθηκε να τον ψάξει μέσα του και να τον κρατήσει εκεί....
Όλγα Κουτμηριδου -Μεταξα
