Να ξες,
δεν πάω εγώ άλλη φορά στους λογαριασμούς
της ΔΕΗ Αγλαίτσα.
Ψέματα όλα αυτά για το φως.Σκοτάδι, σκοτάδι
Αγλαίτσα…
Να ερχόταν μια μέρα που θα απαγορευόταν πια
οι λέξεις!!!
Nα βγαίναν οι άνθρωποι στην αγορά δίχως λέξεις ,
δίχως φωνήεντα, χωρίς γραμματική στην τσέπη,
δίχως μιλιά, χωρίς εκείνο το…
…καλέ πες, πες, πες, ούτε που καταλάβαμε πως
πέρασε η ώρα.
Αυτή η απόφαση σαν ένα είδος εντομοκτόνου ήταν.
Να μην μιλήσουν οι άνθρωποι για δύο χρόνια.
Να βρουν καιρό οι λέξεις να πλυθούν,
να πάνε διακοπές,
να ξυπνούν ότι ώρα θέλουν,
να μην κοιμούνται την ώρα που κοιμούνται
οι άνθρωποι,
να μην τις παίρνουν μαζί τους στις κακατοπιές…
Πόσο μοιάζουν αυτά με το
ΑΚΟΥ να ΔΕΙΣ, που το λέμε με νόημα οι Έλληνες.
Ωστόσο,
το βράδυ στο ΠΙΑΝΟ ΒΑR πως θα γίνει με τα τραγούδια;
Θα τα τραγουδάμε η θα τα θυμόμαστε;
Δεν υπάρχει απολύτως καμιά εξαίρεση.
Σιωπή. Ούτε ένα φωνήεν. Για δύο χρόνια.
Άλλωστε,
πόσοι ήτανε οι διορισμένοι ΗΧΟΦΥΛΑΚΕΣ
για να έχουμε πλήρη στοιχεία της εποχής;
Μετά όμως άμα το σκεφθείς. Και τι έγινε;
Τόσοι και τόσοι που μίλησαν στους αιώνες τι έγινε;
Είκοσι, τριάντα μιλούν από κάθε γενιά.
Αυτοί ας μιλούν. Οι άλλοι τι λένε.
-Ρε συ, πόσες «καλημέρα τι κάνετε;» πέφτουνε
κάθε μέρα στις λεωφόρους;
Είναι να μην χαρείς
που μια τέτοια κακοποίηση των λέξεων σταμάτησε;
Που κάποιος τις τράβηξε βίαια από τα άπληστα
στόματα των κοινοτυπιών;
Γι` αυτό, τι ωραία που ήταν;
Ούτε μια λέξη δεν ακούστηκε στους 5 μήνες. ούτεμία.
Λέγανε τότε πως πήγανε εκδρομή, πως
αυτοεξορίστηκαν και
πήγαν στα δωμάτια του Ελύτη να πιούν καφέ και να
μιλήσουν τα απρόσμενα.
Εν τω μεταξύ κάτι σε ποιο κεφάτο δημιουργήθηκε.
Ούτε ένας παράφωνος στον κόσμο όλο.
Ούτε μια βρισιά στον κόσμο όλο.
Ούτε ένα αιιι στο καλό, η αιιι στο διάολο.
Η ντιρεκτίβα ήταν;
Ότι θέλετε θα το μαθαίνετε από τα δένδρα.
Έτσι ήταν οι διαταγές..
Πως δηλαδή αυτά
κάνουν τόσο ισορροπημένες οικογένειες
με 860.342 φύλλα και
σεις δεν μπορείτε με 4 με 5 με 6 άτομα;
Εμάς τους Έλληνες βέβαια μας βοηθούσε πολύ η Ιστορία.
Τόλεγε άλλωστε και ο Εθνικός μας ύμνος.
…σε γνωρίζω από την όψη…, έλεγε. Δεν σε γνωρίζω
από τα λόγια.
Αυτοί προνόησαν την θεραπευτική αλφαβήτα της ματιάς.
Γι αυτό άρχισαν σιγά σιγά οι άνθρωποι
να καταλαβαίνουν την γλώσσα των μνημείων
που «άκουγαν»…
Να μιλά ο Παρθενώνας
η Επίδαυρος,
το Μαντείο της Δωδώνης,
να μιλάν τα αγάλματα
οι αρχαίοι Ναοί ,
ο Ευριπίδης,
οι ξενιτεμένες Ιωνικές και Δωρικές κολώνες,
άρχισαν να κουνιούνται τα φρύδια του Παλαμά
άρχισαν να ταξιδεύουν τα πλοία των παραμυθιών
του Παπαδιαμάντη.
Γι αυτό άλλωστε λέγαν τότε στην νοηματική γλώσσα,
πως άλλο η αξία του χρυσού αιώνα του Περικλή
και άλλο η χρυσή σιωπή του 21 αιώνα.
Γιάννης Ναζλίδης
