Γράφει η Ιωάννα Βαλδήρ
Η νέα χρονιά βρίσκει την Ελλάδα και συνολικά το παγκόσμιο στερέωμα σε μια εποχή βαθιάς αβεβαιότητας, όπου η διεθνής αστάθεια, η καταπάτηση του διεθνούς δικαίου σε διάφορα μέτωπα και η αδυναμία των μεγάλων δυνάμεων να επιβάλουν κανόνες που κάποτε θεωρούνταν αυτονόητοι δεν αποτελούν αφηρημένες γεωπολιτικές εξελίξεις, αλλά διαπερνούν την καθημερινότητα των πολιτών, επηρεάζοντας την οικονομία, την ασφάλεια, την κοινωνική συνοχή και τελικά την ίδια την ποιότητα της δημοκρατίας. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα θυμίζει εκείνο το κλασικό ελληνικό έργο όπου όλοι τρέχουν, κανείς δεν ξέρει γιατί και στο τέλος φταίει ο καιρός, ενώ η διεθνής αστάθεια, οι συγκρούσεις και η αδυναμία των μεγάλων δυνάμεων να επιβάλουν κανόνες δεν είναι θεωρία, αλλά ο λόγος που ο κόσμος στο σούπερ μάρκετ κοιτάει τις τιμές σαν να βλέπει θρίλερ.
Σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα καλείται να σταθεί όρθια, να διαμορφώσει στρατηγική και να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της με σοβαρότητα και συνέπεια. Όμως η πραγματικότητα δείχνει ότι συχνά λείπει το πιο κρίσιμο στοιχείο, ένα συνεκτικό σχέδιο. Η δημόσια συζήτηση κυριαρχείται από αποσπασματικές αντιδράσεις, επικοινωνιακές εξάρσεις και πολιτικές πρωτοβουλίες που δεν στηρίζονται σε προγραμματικό υπόβαθρο. Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα καλείται να έχει στρατηγική. Όχι “στρατηγική επικοινωνίας”, αλλά κανονική στρατηγική, αυτή που δεν χωράει στο «Μεταρρύθμιση 2.0».
Την ίδια στιγμή, η πραγματικότητα εδώ βράζει, οι αγρότες έχουν φτάσει στο σημείο να μετράνε το κόστος παραγωγής με κομπιουτεράκι και υπογλώσσια, οι μικρομεσαίοι νιώθουν ότι παίζουν στο Survivor χωρίς έπαθλο και οι πολίτες βλέπουν την ακρίβεια να κάνει το καλάθι του νοικοκυριού να μοιάζει με challenge: 20 ευρώ; Παίρνεις γάλα, ψωμί και… κουράγιο.
Και κάπου εκεί, η κυβέρνηση, όπως κάθε κυβέρνηση που έχει ερωτική σχέση με την επικοινωνία, απαντά με το κλασικό ελληνικό “όλα υπό έλεγχο”. Μη μου λες εμένα “όλα υπό έλεγχο”, που αν υπάρχει μπέρδεμα δεν είναι στα μπούτια σας. Είναι στο αφήγημα.
Μέσα σε αυτό το τοπίο, ξεφυτρώνουν νέα σχήματα που επιχειρούν να κεφαλαιοποιήσουν τον ανθρώπινο πόνο, την οργή και την ανασφάλεια, σχήματα χωρίς σαφές πρόγραμμα, χωρίς θεσμική εμπειρία και χωρίς επεξεργασμένες θέσεις για την οικονομία, την εξωτερική πολιτική ή το κοινωνικό κράτος, επενδύοντας περισσότερο στο συναίσθημα παρά στη λύση. Η πολιτική, όμως, δεν μπορεί να λειτουργεί ως καταφύγιο αγανάκτησης, χρειάζεται θεμέλια, όχι μόνο συνθήματα, κι όμως μέσα σε αυτό το περιβάλλον εμφανίζονται πολιτικοί σχηματισμοί που υπόσχονται να “σώσουν τη χώρα” με εύκολες ατάκες του τύπου «εμείς είμαστε η λύση», λες και λύση χωρίς σχέδιο είναι κάτι διαφορετικό από το να λες «ξεκινάω δίαιτα» την Πρωτοχρονιά και να παραγγέλνεις πίτσα στις 2 Ιανουαρίου.
Η Ελλάδα, όμως, δεν χρειάζεται άλλες εκρήξεις αγανάκτησης ούτε άλλες “επιτελικές” παρουσιάσεις. Χρειάζεται μια δύναμη που να ξέρει να σχεδιάζει, να συνθέτει και να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, όχι να το διαχειρίζεται σαν καμπάνια.
Όχι άλλη χώρα σε αυτόματο πιλότο. Κυβέρνηση: Last Year.
