Το γράμμα που μας ήλθε από την Αμερική σήμερα, δεν είναι νοσταλγικό. Αναπολήσεις περιλαμβάνει.
Ο Τάσος Κασαπίδης, ο γιατρός από το Ταραμόνι, απόδημος φίλος μου, που πέρασε το καλοκαίρι στην αγαπημένη του πατρίδα, δεν έχει λόγο να νοσταλγεί.
Αναπολεί όμως τις ευχάριστες ημέρες και την εγκάρδια υποδοχή που του επιφύλαξαν γνώριμοι και φίλοι, συγγενείς και συμπατριώτες.
«Πέρασα ινκόγκνιτο από την εφημερίδα «ΛΑΟΣ» και χάρηκα την ελληνοπρεπή και κόσμια και ανυστερόβουλη απ’ όλους υποδοχή. Πέραν από τυπικότητες και σχολαστικότητες».
Γράφει και για τα δώρα, για τα βιβλία που έλαβε από απλούς ανθρώπους, αλλά και από επίσημα πρόσωπα που τους αναφέρει ονομαστικά:
Ο κ. Καραπαναγιωτίδης, νομάρχης τότε, με κάλεσε στο γραφείο του, παρέθεσε γεύμα σε οικογενειακή ατμόσφαιρα. Η πρώην δήμαρχος Βέροιας, η κ. Χαρίκλεια Ουσουλτζόγλου, με υποδέχθηκε στην έδρα της και η εθιμοτυπική επίσκεψή μου πήρε το χαρακτήρα φιλικής συνάντησης. Τη ρώτησα για μια συμμαθήτριά μου στο γυμνάσιο που είχε το δικό της επίθετο: Τη θυμάμαι… Ήταν μια σεμνή και όμορφη κοπέλα. Και συμπαθητική». Χάρηκε η δήμαρχος για τα καλά του λόγια γιατί επρόκειτο για τη θεία της που κατοικεί σήμερα στην Αθήνα.
… Αιώνιε Τάσο! Δεν άλλαξες διόλου από τότε που έφηβοι κι οι δυο μας ανακαλύπταμε ασύγκριτες αρετές και αδιαμφισβήτητη πραότητα στις συμμαθήτριές μας.
Γράφει κι άλλα πολλά ο Τάσος στην επιστολή του. Γράφει για το βιβλίο του Γιώργου Κοτζαερίδη και επιδοκιμάζει τον εκφραστικό υπότιτλό του: «Φόρος τιμής σε αυτούς που ένιωσαν στο πετσί τους τη Μικρασιατική καταστροφή».
Γράφει για την Παλαιά Μητρόπολη και για τον πλάτανο, στα κλαδιά του οποίου οι Τούρκοι κατακτητές κρέμασαν την πρώτη κιόλας ημέρα τον ηρωικό Δεσπότη.
Γράφει για το βιβλίο του Νίκου Καλλιγά και για τη φωτογραφία που δείχνει τον Γεώργιο Παπανδρέου με τους βουλευτές του, το Γιάννη Γιαμά και τον Φιλοκτήμονα.
Και καταλήγει αρχαιοπρεπώς. «Τάδε έφη Αναστάσιος Κασαπίδης. Ουδέν σχόλιον…».
Ουδέν έτερον και από εμάς, αγαπητέ φίλε και συμμαθητή αλησμόνητε.
Επίκαιρος
