Θυμάστε το απόφθεγμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή που συνόδευσε την είσοδό μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση;
Υπήρξε ειλικρινής τότε ο Εθνάρχης και μας είπε όλη την αλήθεια. Μας είπε πως δεν είμαστε προετοιμασμένοι για μεγάλα πράγματα και πιο συγκεκριμένα, για μακροβούτια στις πισίνες της Ευρώπης.
«Θα σας ρίξω στη θάλασσα κι ας μην ξέρετε κολύμπι. Θα αναγκασθείτε να μάθετε».
Και μας έριξε τότε στη θάλασσα. Και πατώσαμε. Δε μάθαμε να κολυμπάμε. Βουλιάξαμε. Στην επιφάνεια έμειναν μόνο «τα λόγια του μεγάλου ανδρός» και η πίκρα των Ελλήνων που δεν πρόφτασαν να μάθουν κολύμπι.
Έπειτα ήλθε ο Ανδρέας. Με τα μεγάλα λόγια κι αυτός. «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο». Εν τούτοις, έκανε την πολιτική του με τα λεφτά της ΕΟΚ και με τα δανεικά των Ευρωπαίων. Συνέχισε με τα πάμπερς του Κοσκωτά και τελείωσε (μας τελείωσε δηλαδή) με το μεγαλειώδες εκείνο «Τσοβόλα, δώστα όλα».
Λόγια μεγάλου ανδρός κι αυτά. Λόγια που καταχωρήθηκαν στις ένδοξες μεταπολιτευτικές σελίδες του έθνους.
Μετά τον Αντρέα το… χάος. Ο Σημίτης που μας έριξε στις δικές του θάλασσες. Στη θάλασσα του χρηματιστηρίου και στη θάλασσα του Ευρώ. Μεγάλες κουβέντες κι αυτός. Κουβέντες που ρήμαξαν τα νοικοκυριά και κάναν πλούσιους τους ατσίδες.
«Πουλήστε τα σπίτια σας! Χρεωθείτε με τραπεζικά δάνεια! Μπάτε στο χρηματιστήριο!».
Έπεισε τον αδαή χωρικό πως ήλθε η ώρα που θα τρώμε όλοι με χρυσά κουτάλια.
Ίσως με τη λέξη «όλοι» να εννοούσε τους Άκηδες και τους Λαλιώτες που πράγματι φάγαν με χρυσά κουτάλια.
Κάποτε ήλθε και ο δεύτερος Καραμανλής. Μεγάλα λόγια κι αυτός: «Θα επανιδρύσουμε το κράτος!». Σαγηνευτική κουβέντα. Χαμογέλασαν τα χείλη μας. Καιρός ήταν…
Έλα όμως που τα ξαδέλφια και οι «φίλοι» δεν είχανε σκοπό να χάσουν τα προνόμιά τους.
Εμείς όμως εκεί! Τον είχαμε πιστέψει και περιμέναμε. «Τώρα θα πληρώσουν οι ένοχοι του χρηματιστηρίου, της Ζίμενς και των οπλικών συστημάτων».
Τα μεγάλα λόγια όμως ξεχάστηκαν. Ποιά επανίδρυση και ποιά κουραφέξαλα! Μια από τα ίδια πάλι. Ο ηγέτης που ύψωνε το ανάστημά του σ’ έναν πλανητάρχη, δεν τολμά να τα βάλει με τα συνδικάτα και τις συντεχνίες, με αυτούς δηλαδή που ο ίδιος αποκάλεσε «νταβατζήδες».
Ήλθε ύστερα η σειρά στο στερνοπαίδι της Παπανδρεϊκής δυναστείας. Ήλθε η ώρα να μας πει κι αυτός τα μεγάλα λόγια: «Λεφτά υπάρχουν!». Και ύστερα, καβάλα στην εξουσία, τα μεγάλα λόγια πήραν άλλη μορφή. Γίναν ατάκες. Γίναν «Τιτανικός», «χρεωκοπία», «διεφθαρμένος λαός».
Όμως στη χώρα τούτη «όπου ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα» ούτε τα μεγάλα λόγια, ούτε οι μεγάλοι άντρες έχουν τέλος. Έτσι μας προέκυψε ως έσχατος προφήτης ο Τσίπρας με τη Θεσσαλονίκη του και το πλήθος των υποσχέσεων στον πονεμένο λαό: «Θα το ξεσκίσω το μνημόνιο, σίγουρα ναι! Θα τους χορέψω με το νταούλι και με το ζουρνά, σίγουρα ναι!».
Μεγάλα λόγια, να γελάσουν της γης οι πικραμένοι.
Μόνο που δε γέλασαν της γης μας οι πικραμένοι. Γέλασαν τα αφεντικά της Ευρώπης και μας έβαλαν (για τιμωρία μας!) ξανά στην καραντίνα.
Δεν καταλαβαίνουν αυτοί από μεγάλα λόγια. Ιδίως όταν αυτά προέρχονται από στόματος μικρών ανθρώπων.
Ο.Σ.
