Η πρόταξη της απαίτησης του Αριστοτέλη να ανοικοδομηθεί από τον Φίλιππο η πατρίδα του και να απελευθερωθούν οι συμπολίτες του, που ήσαν δούλοι, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Ο Αριστοτέλης είναι φιλόσοφος, ξεχωρίζει για τις γνωστικές και φιλοσοφικές του κατακτήσεις. Είναι και δάσκαλος με λαμπρή προϋπηρεσία. Αλλά είναι και φιλόσοφος με φιλόσοφο βίο. Οι αποφάσεις, οι πράξεις, η όλη του συμπεριφορά διέπονταν από κώδικα τιμής, ιεραρχημένες αξίες, με πρώτη την αρετή, την οποία θεωρούσε “κάλλιστον θήραμα βίφ” (Το ωραιότερο κυνήγι στη ζωή).
Ο Αριστοτέλης όταν ήρθε στην Πέλλα ήταν 43 ετών. Στη συνάντηση του με τον Φίλιππο ήταν ξεκάθαρος. Δεν έρχεται για οικοδιδάσκαλος του γιου του. Ζήτησε να πλαισιώσουν τον Αλέξανδρο ομήλικοι, φίλοι του και άλλοι, με ανάλογα προς τον Αλέξανδρο ενδιαφέροντα. Ζήτησε επίσης να διαμορφωθεί χώρος για Σχολή μέσα στη φύση, για την άσκηση του διδακτικού έργου και την ενδιαίτηση των μαθητών του.
Πόσες παιδαγωγικές αρχές και αξίες κρύβονται πίσω από αυτόν τον σχεδιασμό! Η αρχή ότι η παιδεία είναι κοινωνικό αγαθό. Η αρχή της ομαδικής διδασκαλίας. Η αξία του μορφωτή -δάσκαλου. Η αξία της ζωής στη φύση. Οι υψηλοί στόχοι. Παιδαγωγικές αρχές που σφυρηλατήθηκαν στην Ακαδημία μαζί με τον Πλάτωνα. Οι δύο σοφοί θεωρούσαν ότι για την προαγωγή της πόλης είναι απαραίτητη η μόρφωση των νέων μακριά από αυτήν, με την επίβλεψη ικανών δασκάλων, ώστε, όταν επανέλθουν στην πόλη τους, να είναι ικανοί να την αλλάξουν.
Οι θέσεις του Αριστοτέλη εντυπωσιάζουν τον υποψήφιο μαθητή, ο οποίος χωρίς συζήτηση μπροστά σε αυτό το σχέδιο διαβίωσης αποδέχεται τον νέο του δάσκαλο με μεγάλη ευχαρίστηση. Αλλά ποιος είναι ο μαθητής, ο γιος του Φίλιππου του Β’ και της όμορφης βασιλοπούλας από την Ήπειρο, της Ολυμπιάδας, ο “θυμοειδής” και “λεοντώδης”; Ο Αλέξανδρος, είναι παραδεκτό από τους αρχαίους, αλλά και τους σύγχρονους ιστοριογράφους, δικούς μας και ξένους, ως παιδί είχε πνευματική ωριμότητα πάνω από την ηλικία του (“παρ ηλικίαν”, Πλούταρχος). Η ωριμότητα του αυτή δεν του επέτρεπε να δεχθεί βία στην εκπαίδευση του. Διψούσε τη γνώση μέσα από την κατανόηση των μορφωτικών αγαθών με τον λόγο, ήταν “φιλόλογος”. Η αντιληπτική του ικανότητα φάνηκε και στο περιστατικό με τον Βουκεφάλα.
Η σχολή ετοιμάστηκε σε σύντομο χρόνο. Ταυτόχρονα επιλέχθηκαν από τον Φίλιππο και τον Αλέξανδρο οι συμμαθητές και κάποια μέρα, (πρέπει να πάμε στα δικά μας παιδικά/εφηβικά χρόνια και να φανταστούμε) με πολλή χαρά εγκαταλείπουν τα σπίτια τους οι νέοι, συγκεντρώνονται στην Πέλλα και υπό τον Αριστοτέλη και τον Θεόφραστο, με όλη την απαραίτητη συνοδεία, ξεκινούν, σαν για κατασκήνωση, την πορεία τους στη νέα ζωή. Το πού πάνε μας το λέγει ο Πλούταρχος: “Σχολήν μεν ουν αότοϊς και διατριβήν το περί τήν Μίεζαν Νυμφάϊον απέδειξεν, δπου μέχρι νΰν Αριστοτέλους έδρας τε λιθίνας και ύποσκίους περιπάτους δεικνύονσιν” (Πλουτάρχου Αλέξανδρος VII). Διατριβή = ενδιαίτημα, κατάλυμα.
Εδώ, λοιπόν, κάτω από το Βέρμιο, στο Νυμφαίο της Μίεζας, αρχίζει το όνειρο!
