Του Ιωάννη Ιασ. Βελέντζα, Διπλ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού
Φίλοι μου, καλή σας μέρα,
ξεκινώντας και τον σημερινό μας περίπατο, θα επιθυμούσα να γνωρίζω εάν στην περίπτωση που η πόλη της Βέροιας, χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικός χώρος, πόκεμον θα μπορούμε να ψάχνουμε;
Πριν “συνεχίσουμε” με τα δικά μας, σας καλώ να θαυμάσουμε όλοι μαζί τον νέο πολιτικό κρατούμενο της πατρίδας μας.
Πρόκειται για τον αρχηγό της ΝΔ, τον Κυριάκο, ο οποίος προαλείφεται και για τη θέση του Πρωθυπουργού.
Βέβαια με τέτοιο αγωνιστικό παρελθόν, γιατί όχι!
“εγώ ήμουν πολιτικός κρατούμενος έξι μηνών από τη χούντα και έζησα τα πρώτα έξι χρόνια της ζωής μου στην εξορία”, δήλωσε ο πρόεδρος.
Και κλάμα ο χοντρούλης, ο οποίος αποφάσισε να φορά μαύρα ρούχα σε ένδειξη συμπαράστασης για τα δύσκολα παιδικά χρόνια του προέδρου.
Ο Κυριάκος κρύωνε στο Παρίσι, και εγώ απολάμβανα τον ήλιο και “έστρωνα” επιδερμίδα.
Να είναι στην σκληρή εξορία των ηλιθίων πεδίων, στο Παρίσι και να μη μπορεί να πάει μία Μύκονο, μία Σαντορίνη.
Να προσπαθεί να ξαπλώσει στην σιδερένια κούνια και ο μπαμπάς Μητσοτάκ να προσπαθεί να τον κοιμίσει με Ξανθόπουλο. Και αυτή η Ντόρα να μην τον παίζει, από ότι φαίνεται.
Πρόεδρε όταν αναλάβεις την πρωθυπουργία σε παρακαλώ, μην με ξεχάσεις.
Είμαι και εγώ αγωνιστής. Και εάν βγει και καμιά συνταξούλα αντίστασης δεν θα πούμε όχι!
Στην περίοδο της χούντας γεννήθηκα.
Τρέχανε οι δικοί μου να πάρουν άδεια για να κυκλοφορήσουν τη νύχτα και να φέρουν στην άπονη ζωή, το παχουλό καμάρι τους!
Τρέχανε αυτοί και μαζί τους έτρεχα και εγώ.
Δεν μπορείς να φανταστείς τι κούραση, μέσα στην κοιλίτσα της κυρά Φωφώς.
Ντάγκα, ντούγκα, λες και ήμουν στο ταψί, στο λούνα πάρκ!
Να θέλω να ξεμπουκάρω για να αρχίσω να ζω σε αρχαιολογικό χώρο και να μην μπορώ.
Άσε, πρόεδρε σου λέω, μαύρα χάλια. Πολύ δύσκολα. Και να μην με παίζει και ο Αλέξης!
Και αφού έτυχε πάλι να αναφερθούμε στην κυρά Φωφώ, σας έχω είδηση.
Τελικά η Φωφάρα, ήλθε στη Βέροια.
Χαίρει άκρας υγείας και τα μυαλά τα έχει … οκτακόσια.
Μόλις έφθασε στην οικία μου (θα μπορούσα να ζω σε ανάκτορο, εάν είχαμε τον χαρακτηρισμό από πριν!), ζήτησε μαντήλι (όχι καλαματιανό!) για να σκουπίσει τα δάκρυα της συγκίνησης.
Να εισέρχομαι σε σπίτι που βρίσκεται εντός αρχαιολογικού χώρου, μονολόγησε.
Μου εξήγησε και διάφορα περί αρχαιολογίας, γιατί ως γνωστό, στο μυαλό είμαι Ζήκος.
Τρεις εφτά είκοσι μία, με την πέμπτη!
Τώρα κατάλαβα ότι άλλο πράγμα η ανασκαφή και άλλο η αναστήλωση.
Σπουδαία και τα δύο και το κάθε ένα έχει τη χάρη του.
Επίσης τη βρήκα πιο συγκαταβατική, στο θέμα της διατροφής.
Μόνο πρωι, θα γεύομαι το ζουμί της Σπάρτης!
Τα πράγματα φίλοι μου, βρίσκονται στο σωστό δρόμο!
Μετά τις αντιδράσεις, αποφασίστηκε χωρίς τη γνώμη των ενδιαφερομένων, να γίνει ημερίδα για την ενημέρωση προφανώς, των δημοτών. Και επειδή το θέμα “ζεματάει” τη Βέροια, θα γίνει στις Αιγές.
Εγώ εάν και δεν είμαι τίποτα, θα πρότεινα να γίνει στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου. Τζάμπα και τα μεταφορικά!
Και επειδή κάποια πράγματα δεν έγιναν κατανοητά από το προηγούμενο αρθράκι, όχι τυχαίο, αφού είπαμε Ζήκος είμαι, να ξαναπληκτρολογήσω.
“Θα είναι όμηρος όλη η πόλη μιας γραφειοκρατίας (τι δεν καταλαβαίνεις!), στο πλαίσιο μιας έκθεσης ιδεών που θα υλοποιηθεί με τους από μηχανής 12 θεούς!”
Αυτά έγραψα και επαναλαμβάνω. Τι δεν καταλαβαίνεις!
Δηλαδή διαβάζεις φίλε μου, προσεκτικά το νόμο “3028” για την προστασία των αρχαιοτήτων και δεν παρατηρείς επιπλέον γραφειοκρατία;
Από το νόμο συνάγεται ότι δεν θα γίνει ο βίος αβίωτος των δημοτών, των χωρικών με τις ντομάτες και τα ροδάκινα, δηλαδή.
Σας είπα στη Βέροια ζούμε, όχι στην Κίνα. Τι δεν καταλαβαίνεις!
Και για να γίνουν πιο απλά τα πράγματα.
Οι ημερίδες και οι μερίδες και οι ντοματοσαλάτες (που είσαι ρε Πάγκαλε!) θα έπρεπε να έχουν προηγηθεί, λόγω της σοβαρότητας του θέματος.
Θα έπρεπε μετά από συζήτηση να υπήρχε μία τεκμηριωμένη επιστημονική έκθεση.
Να τονιστεί βέβαια, ότι αυτός που θα αποφασίσει τελικά, θα είναι ο υπουργός πολιτισμού, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, να μην ξεχνιόμαστε, διότι και εμείς δεν θα ξεχάσουμε όταν με το καλό προκύψουν εκλογές.
Έτσι είναι αυτά τα πράγματα. Από αλλού εκτιμάς ότι θα ψηφιστείς και από αλλού χάνεις!
Και για να μην υπάρχει “παραπληροφόρηση”, ας “τρέξουμε” ένα υποθετικό σενάριο.
Γίνεται δεκτή η πρόταση των συγκεκριμένων υπαλλήλων του υπουργείου πολιτισμού και η Βέροια μετατρέπεται σε ένα απέραντο φρενοκομείο, συγνώμη αρχαιολογικό χώρο ήθελα να γράψω.
Ο νόμος που θα κληθεί να υπογράψει ο υπουργός, τι θα λέει.
Ελάτε μιλήστε μας απλά. Από την εμπειρία σας.
Τι θα γράφει. Θα είναι λιτός, όσο εγώ και θα λέει απλά, κήρυξη της Βέροιας σε αρχαιολογικό χώρο, ή θα έχει και τα ψιλούδια - καλούδια!
Από ότι υποψιάζομαι όπως στην αντίστοιχη ελληνική ταινία “μέχρι μουστάκι θα σε βάλει να ξυρίσεις”, έτσι και στη συγκεκριμένη περίπτωση: “μέχρι άσφαλτο δεν θα σε αφήνουν να κάνεις!”.
Ολοκληρώνοντας.
Θαυμάζοντας τον πλούτο τον πολιτιστικό της χώρας μας, και όχι μόνο, στην ουσία θαυμάζουμε τον άνθρωπο, διότι δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι τα μνημεία, έγιναν από ανθρώπους και όχι πατάς ένα κουμπί και βγαίνει η … Μόνικα.
Με λίγα λόγια θα πρέπει να υπάρχει συνύπαρξη του παλαιού με τον νέο τρόπο ζωής.
Και το τι σημαίνει συνύπαρξη, το απέδειξε η Φωφάρα.
Κάλεσε στο τραπέζι τον Αριστοτέλη, αλλά δέχθηκε ο μεγάλος φιλόσοφος (και όχι μόνο) να συνυπάρξει μαζί μας. Δεν ζήτησε να φάει μέλανα ζωμό, αλλά δέχθηκε τα δικά μας τα κοψίδια. “Χτύπησε” και το τζατζικάκι του, ήπιε και τη γράπα του, απόλαυσε και το σάμαλι για επιδόρπιο!
Εάν τώρα κάποιοι επιθυμούν εκτός από τιμές και βραβεία και το … κλειδί τη πόλης, τότε υπομονή λίγα χρονάκια και όταν έλθουν με το καλό οι δημοτικές εκλογές, ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα. Μέχρι τότε στα “δικά” τους χωράφια και όχι στα ξένα!
