*Του Γιάννη Καμπούρη
Η ζωή δεν είναι δίκαιη και αυτό υποθέτω ότι δεν το αμφισβητεί κανείς. Άλλωστε όποιον και να ρωτήσεις είναι βέβαιο ότι έχει να σου πει τη δική του ιστορία για την αδικία που ο ίδιος «βίωσε»…
Από ξεκινάει όμως η ιστορία αυτή, γιατί ο καθένας θεωρεί ότι η ζωή του χρωστά ;
Να σας εξομολογηθώ ότι προσωπικά δεν καταλαβαίνω πως ο καθένας γεμίζει το τεφτέρι του με χρωστούμενα … για να σου χρωστά κάποιος πρέπει να του έχεις δώσει κάτι και λογικά να περιμένεις μια επιστροφή. Το πρόβλημα λοιπόν είναι τι έχουμε δώσει και αναλογικά τι περιμένουμε να πάρουμε.
Αν δεν έχουμε δώσει τίποτα, τότε σε ποια ανταπόδοση προσδοκούμε ;
Αν είσαι «απών» τότε τι μπορείς να περιμένεις από την απουσία σου ;
Η πόλη μας είναι μικρή και μεταξύ μας γνωριζόμαστε. Εσύ λοιπόν που διεκδικείς όσα σου χρωστούν κατά την κρίση σου, αναρωτήθηκες τι έχεις δώσει για να ζητάς ανταπόδοση ;
Σε έχω δει να αγορεύεις με τις ώρες και να μη λες τίποτα. Μόνο ένας θόρυβος δηλώνει την παρουσία σου, ένας θόρυβος που με κάνει να αποζητώ την ομορφιά της σιωπής. Δε δίνεις γιατί δεν έχεις να δώσεις … δε φρόντισες να δημιουργήσεις το προσωπικό σου κεφάλαιο …
Το «κεφάλαιο» που μπορείς να δημιουργήσεις και να αποδώσει, περνάει μέσα από το χρόνο που θα αφιερώσεις μακριά από την παρουσία των άλλων, στην προσπάθεια να γνωρίσεις, να κατανοήσεις και να υπηρετήσεις το καινούργιο. Η επιφοίτηση δεν υπάρχει παρά μόνο στις γραφές. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική και ιδιαίτερα απαιτητική … θέλει κάτι από τον εαυτό σου, από το χρόνο σου και τελικά από τη ζωή σου.
Προσπαθείς να αλλάξεις την πραγματικότητα με σοφιστείες και λεκτικές αλχημείες … αλλά η πραγματικότητα σε ξεπερνά, δε μπορείς να την αλλάξεις όσο και να προσπαθείς γιατί απλά δε τη γνωρίζεις … έτσι έχεις φθάσει να αντιπροσωπεύεις το χθες και δε φτάνει μόνο αυτό, θέλεις να γυρίσουμε όλοι μας εκεί…
Δεν θα σε ακολουθήσω. Προσωπικά διάλεξα άλλο τόπο/ Δεν θα αντιγράψω τη μιζέρια που εσύ επέλεξες να ζεις, δεν έχω καμιά διάθεση να το κάνω … προσπαθώ να ζω στην εποχή μου … δεν ξέρω αν τα καταφέρνω, τουλάχιστον προσπαθώ.
Αν δεν είσαι διατεθειμένος να δώσεις αυτό που πρέπει, αναγνώρισε στον άλλο το δικαίωμα να το δώσει … είναι δικαίωμα σου να επιλέξεις πως θα διαθέσεις τη ζωή σου, αλλά να θυμάσαι πάντα ότι αυτό είναι δικαίωμα και των άλλων. Μην προσπαθείς να μειώσεις την επιλογή των άλλων, επειδή εσύ επέλεξες άλλο δρόμο.
Προσπαθείς να συμπιέσεις τη ζωή γύρω σου στα μέτρα σου, όταν εσύ περιόρισες τα όρια σου. Δεν καταλαβαίνεις ότι αυτό είναι ασύμβατο με την ίδια τη φύση της ζωής ;
Η ζωή δεν έχει όρια, έχει τους δικούς της ρυθμούς που είσαι ανίκανος να παρακολουθήσεις γιατί σε κουράζουν και εσύ δεν είσαι διατεθειμένος να κουραστείς. Επέλεξες να μείνεις πίσω. Μείνε εκεί λοιπόν και άσε τους άλλους να προχωρήσουν … άλλωστε δε σου ζήτησε κανείς να προχωρήσεις …
Δε μπορείς να ζητάς να καθίσεις σε ένα τραπέζι που δε βοήθησες να στρωθεί. Είχες κάποτε το χρόνο και τα μέσα να στρώσεις το δικό σου τραπέζι, αλλά τον έχασες τσιμπολογώντας δεξιά και αριστερά .
Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί έμεινες πίσω ;
Αναρωτήθηκες γιατί έφτασες να γίνεις «ηδονοβλεψίας» ;
Αρέσκεσαι να κοιτάς από την κλειδαρότρυπα … δεν πειράζει, άλλωστε αυτό συνηθίζεται. Δεν είσαι ο μοναδικός που το κάνει … προσπάθησε όμως να μη σου γίνει συνήθεια όσο είσαι σχετικά νέος ακόμα …
Είναι και τα χρόνια που έρχονται μαζί και σε βαραίνουν μέρα με τη μέρα. Είναι η σωματική δυσκαμψία που σε κυριεύει … και η πνευματική ακαμψία που της κάνει παρέα …
Και να θυμάσαι ότι το ταξίδι της επιστροφής είναι πολύ πιο δύσκολο και επώδυνο, από το ταξίδι σε ένα άλλο τόπο…
