Ακόμη ένα σκάνδαλο ταράζει τα έτσι κι αλλιώς διόλου λιμνάζοντα νερά της πολιτικής ζωής στη χώρα μας. Κι ένας ακόμη λόγος προστίθεται στο να μην μπορέσουν ποτέ οι πολιτικές μας δυνάμεις να βρουν πεδίο σύνθεσης, σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο για τα εθνικά ζητήματα και την οικονομία, όπου μάλλον η απόπειρα συνθέσεων θα έπρεπε να ήταν αυτονόητη επιλογή. Θα λέγαμε μάλιστα ότι ο τρόπος και ο χρόνος που ήλθε στην επιφάνεια το σκάνδαλο της Novartis, κλείνει κάθε πιθανότητα μιας τέτοιας ελπίδας.
Για την ταμπακιέρα της υπόθεσης. Το σκάνδαλο Novartis δεν είναι το μόνο που πρέπει να διερευνηθεί και να αποδειχθεί. Και φυσικά να κλείσει με την τιμωρία των ενόχων. Σκανδαλώδης είναι και ο τρόπος με τον οποίο διασύρονται άνθρωποι με ιδιαίτερη θέση στη δημόσια ζωή της χώρας, κατά παραβίαση του τεκμηρίου αθωότητας, το οποίο πρέπει να ισχύει για όλους. Η εκάστοτε κυβέρνηση οφείλει πρώτη να σέβεται το τεκμήριο αθωότητας για τους πολιτικούς της αντιπάλους και όχι πρώτη να το παραβιάζει.
Κρίσιμο λοιπόν σημείο στην υπόθεση Novartis για τη συνέχεια, το πώς αρμόδιοι και αναρμόδιοι υπουργοί έχουν ήδη εκδώσει καταδικαστικές αποφάσεις για μια υπόθεση, το δικαστικό σκέλος της οποίας δεν δικαιούνται να γνωρίζουν. Ούτε τους μάρτυρες.
