Γράφει ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΒΑΣΙΑΔΗΣ
Η δημοσιοποίηση της προοπτικής δημιουργίας Δημόσιου Κέντρου Μετανοσοκομειακής Περίθαλψης και Αποκατάστασης, επανέφερε στην επικαιρότητα ένα ξεχασμένο ζήτημα που απασχόλησε πάρα πολύ έντονα την ημαθιώτικη κοινή γνώμη την δεκαετία του ΄90
Πρόκειται για το Θεραπευτήριο Χρονίων Παθήσεων Ημαθίας που απετέλεσε ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για τους χρονίως πάσχοντες συνανθρώπους μας αλλά και για τους οικείους τους, αφού η κατάστασή τους αφ’ ενός δεν επιδέχονταν παράταση της νοσηλείας σε σύνηθες Νοσηλευτικό Ίδρυμα, αφ’ ετέρου η διαβίωση στο σπίτι ήταν δυσχερής καθώς στερούνταν την ικανότητα αυτοσυντήρησης και αυτοεξυπηρέτησης.
Το τόσο ειδικό αλλά και πάντα επίκαιρο κοινωνικό αυτό πρόβλημα απασχόλησε κατά καιρούς την ημαθιώτικη κοινωνία, η οποία μέσω διαφόρων φορέων και παραγόντων το έθετε επιτακτικά στην πολιτική ηγεσία.
Την εποχή εκείνη έγινε ένα μεγάλο βήμα με την έκδοση του Προεδρικού Διατάγματος 380/1990 δια του οποίου συστάθηκε Ν.Π.Δ.Δ. υπό την επωνυμία «Θεραπευτήριο Χρονίων Παθήσεων Ημαθίας».
Από την συστατική του πράξη το Θεραπευτήριο ορίζονταν να εποπτεύεται από το Υπουργείο Υγείας.
Σαν σκοπό είχε την περίθαλψη 100 περίπου ατόμων που έπασχαν από κινητική αναπηρία ή μετανοσοκομειακή αδυναμία αυτοεξυπηρέτησης και είχαν ανάγκη αποκατάστασης για να επανέλθουν στους φυσιολογικούς ρυθμούς της ζωής τους.
Στα πλαίσια λειτουργίας του Θεραπευτηρίου προβλέπονταν η παροχή στα περιθαλπόμενα άτομα υγιεινής στέγης και διατροφής, κατάλληλου ρουχισμού, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, ψυχολογικής υποστήριξης, φυσιοθεραπείας και εργοθεραπείας.
Η ίδρυση του Θεραπευτηρίου Χρονίων Παθήσεων συμπληρώθηκε με τον ορισμό Διοικητικού Συμβουλίου και την κατ αρχή έγκριση επαρκούς προϋπολογισμού για τις πρώτες δαπάνες.
Διά του σημαντικού αυτού έργου προβλέπονταν να απορροφηθούν κονδύλια τα οποία παρέμεναν αναξιοποίητα, να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και η Ημαθία να προηγηθεί έναντι άλλων περιοχών, ως Νομός με ιδιαίτερες και προηγμένες αναπτυξιακές προοπτικές.
Ατυχώς όμως όλα αυτά παρέμειναν γράμμα κενό αφού ουδέποτε ενεργοποιήθηκαν και το Θεραπευτήριο Χρονίων Παθήσεων περιήλθε σε μαρασμό πριν ακόμα υπάρξει.
Δέκα χρόνια μετά την σύσταση του Θεραπευτηρίου και αφού, παρά τις αγωνιστικές διεκδικήσεις ετών, δεν κατέστη κατορθωτό να ξεπεραστούν οι όποιες αδυναμίες ανέστειλαν την εξέλιξή του, εκδόθηκε το Π.Δ. 103/2000 δια του οποίου έγινε η μεταφορά του στην Κορινθία.
Από αυτήν την δυσμενή εξέλιξη η Ημαθία δέχθηκε ένα ακόμα πλήγμα το οποίο ήλθε να προστεθεί σε μια σειρά υποβαθμίσεων που έχουν οδηγήσει στο χαρακτηρισμό της περιοχής ως οικονομικώς φθίνουσας.
Η απώλεια για την περιοχή των προβλεπόμενων να εισρεύσουν κονδυλίων, η κατάργηση σημαντικού αριθμού θέσεων εργασίας, η αποστέρηση της δυνατότητας περίθαλψης σε μεγάλο αριθμό ανήμπορων συμπολιτών μας και η υποβάθμιση του τόπου μας ως μοναδικού για την ευρύτερη περιοχή σημείου κοινωνικής και αναπτυξιακής αναφοράς, αποτελεί μια θλιβερή αναφορά της τοπικής ιστορίας.
Η επίκαιρη αναζωπύρωση του όλου θέματος, με την δημόσια αναφορά στην προοπτική ίδρυσης Δημόσιου Κέντρου Μετανοσοκομειακής Περίθαλψης και Αποκατάστασης στην Ημαθία, αποτελεί ανοικτή πρόκληση προς κάθε κατεύθυνση και δυναμική πρόταση ανάπτυξης.
Η Ημαθία σήμερα δικαιούται και υποχρεούται να αντιτάξει μια σθεναρά διεκδίκηση ως υψηλό καθήκον απέναντι στους ανήμπορους πολίτες, προκειμένου να της αποδοθεί αυτό το οποίο εντελώς άδικα της αποστερήθηκε στο παρελθόν.
Αυτό απαιτεί αγώνα συντονισμένο και καθολικό.
Όλοι οι φορείς και οι παράγοντες της Ημαθίας, οφείλουν και πρέπει να στρατευθούν σε αυτή την υπόθεση ευθυγραμμιζόμενοι στην κοινή διεκδίκηση.
