Του Ιωάννη Ιασ. Βελέντζα Διπλ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού
Φίλοι μου, καλή σας ημέρα,
το τηλέφωνο κουδουνίζει:
ναι, γεια σου παππού τι κάνεις;
συγχαρητήρια κορίτσι μου, μπράβο σου, ήμουν σίγουρος για την επιτυχία, νομική έτσι;
Όχι παππού και η … κουβέντα πηγαίνει στη γιαγιά, η οποία προτείνει αρχαιολογία (ο Ιησούς Χριστός νικά!), αργότερα τηλεφωνεί ο θείος, η θεία, η δέκατη ξαδέλφη που είχε εμφανιστεί σε ένα μνημόσυνο, και όλοι προτείνουν και μία σχολή, ανάλογα με τα δικά τους θέλω και … κόμπλεξ.
Ο μπαμπάς, μην ζορίζεσαι παιδάκι μου, για ιατρική τι θα έλεγες, η μαμά, άσε τον μπαμπά σου και τους άλλους, ότι θέλεις, πιστεύω πως σου ταιριάζει το πολυτεχνείο, ο φίλος, πιστεύει σε μία ανώτερη σχολή, όπως λέμε ανώτερη φυλή και … ο υποψήφιος θέλει να πάρει φόρα και να φουντάρει!
Και κατά τα άλλα αγαπάμε τα παιδιά μας και φροντίζουμε για αυτά.
Όχι φίλοι μου, τον εαυτούλη μας σκεφτόμαστε και τι θα πει ο περίγυρος.
Το τι θέλουμε εμείς και όχι ο διαγωνιζόμενος.
Λες και καλούμαστε εμείς να σπουδάσουμε.
Δε μου λες ρε μάγκα, εσύ που δεν μπορείς να κρατήσεις μαχαιροπίρουνο, πως έχεις την απαίτηση από το παιδί σου, να κρατάει νυστέρι.
Εσύ που θέλεις η εγχείρηση να γίνεται πάνω από τα ρούχα, διότι τρέμεις στην ιδέα και μόνο να δεις αίμα, πως θέλεις να «καταδικάσεις» το παιδί σου!
Εσύ που ήσουν ανίκανος να γίνεις δικηγόρος, πως το απαιτείς από το παιδί σου.
Το ρώτησες εάν μπορεί να συναναστρέφεται με τον κάθε κακοποιό ή παραβατικό;
Και βέβαια όχι, το θέμα είναι τι όνειρα ανεκπλήρωτα είχαμε εμείς και όχι τα θέλω των παιδιών μας.
Να γίνεις μηχανικός.
Θα μπορούσε, το ζήτημα όμως είναι γιατί δεν έγινες εσύ μηχανικός!
Ρώτησες εάν επιθυμεί το παιδί σου, να φορά κράνος πάνω στην ωραία της περμανάντ, ή εάν θέλει να φορά άρβυλα εργασίας και όχι γόβα στιλέτο!
Σου ταιριάζει να γίνεις μαθηματικός.
Έτσι και με μένα.
Μηχανικός θα γίνεις. Ξέρεις τι σημαίνει Πολυτεχνείο, μου λέγανε!
Άριστος μαθητής, δεν το συζητάμε, δεν υπάρχει κάτι διαφορετικό.
Ηλεκτρολόγος μηχανικός, άντε να σου κάνουμε το χατίρι και να δηλώσεις και πολιτικός μηχανικός.
Μα εγώ, φώναζα δεν θέλω να γίνω πολιτικός, δεν θέλω να κυβερνήσω αυτή τη χώρα!
Κανείς δεν με ρώτησε τι ήθελα, πως ονειρευόμουν τον εαυτό μου!
Ήθελα να γίνω μάγειρας, άντε και ζαχαροπλάστης.
Να είμαι όλη μέρα βουτηγμένος μέσα στις σάλτσες και στις σοκολάτες.
Ήθελα όλους αυτούς που με ζαλίζανε, να τους σοτάρω και να τους ψήσω στο φούρνο στους 160 βαθμούς για σαράντα πέντε λεπτά και μετά να τους βάλω στην κατάψυξη!
Οι σπουδές καλές είναι φίλοι μου, αλλά πρέπει να συνδυάζονται και με τα οράματα και τα όνειρα των παιδιών μας.
Εάν το όραμά τους είναι να ασχοληθούν με το χώρο της νομικής, της ιατρικής, της ψυχολογίας, των …, τότε ναι.
Το θέμα είναι τι αγαπάνε τα παιδιά μας να σπουδάσουν και εάν γνωρίζουν το γιατί.
Θα μου πείτε και τι μπορεί να γνωρίζει ένα δεκαεπτάχρονο ή δεκαοκτάχρονο, τι θέλει ή τι πρέπει.
Εάν δεν γνωρίζει φίλοι μου, τότε φταίμε εμείς.
Τόσα χρόνια τα μιλήσαμε, τα συζητήσαμε, προσπαθήσαμε να καταλάβουμε τα θέλω τους, τις επιθυμίες τους, τις ικανότητές τους, τα όνειρά τους!
Όχι. Επί δέκα χρόνια τα φορτώναμε με φροντιστήρια και δραστηριότητες και ξένες γλώσσες και μπαλέτο (και εγώ πήγαινα, για αυτό έγινα έτσι!) και ξαφνικά τα αγαπήσαμε και σκεφτόμαστε το καλό τους.
Ο σημερινός κόσμος είναι πολύπλοκος.
Δεν αρκεί μόνο μία αποφοίτηση από ένα πανεπιστημιακό τμήμα.
Απαιτείται και στη συνέχεια καθημερινή εκπαίδευση και μελέτη.
Ένας γιατρός, μηχανικός, δικηγόρος, … πρέπει να είναι διαρκώς ενημερωμένος.
Πως θα το επιτύχει αυτό κάποιος που ακολούθησε από ανάγκη το συγκεκριμένο δρόμο.
Πως θα ασχολείται κάποιος σε όλη του τη ζωή (σχεδόν) με ένα αντικείμενο, εάν δεν το αγαπά.
Πως θα το υποστηρίξει αύριο στην απαιτητική αρένα της εργασίας;
Οι νέοι μας πρέπει να ακολουθήσουν τα όνειρά τους με πείσμα, με μεθοδικότητα, με οργάνωση, με αρχές και αξίες.
Θα γνωρίζουν το στόχο τους και θα τον επιδιώκουν με αγάπη και πείσμα!
Μόνο κάποιος ή κάποια που αγαπά αυτό που κάνει, μπορεί να δει τα κενά του και να προσπαθήσει να τα καλύψει με στόχο την προσωπική βελτίωση και κατ’ επέκταση την βελτίωση της επιστήμης.
Πως είναι δυνατόν ένας νέος να μιλά για το πάθος του, το μεράκι του, τη ζωή του μέσα από το συγκεκριμένο δρόμο, να κάνει όνειρα για την εργασία του και εμείς να του στήνουμε εμπόδια και ταυτόχρονα να λέμε ότι τον αγαπάμε και θέλουμε το καλό του!
Παιδιά μου, νιάτα της πατρίδας μου, ασχέτως αποτελέσματος στις εξετάσεις, το μέλλον σας ανήκει. Ο κόσμος απλώνεται μπροστά σας και σας περιμένει. Αρπάξτε τον και δώστε τον να καταλάβει!
Ανοίξτε τα φτερά σας και πετάξτε!
ΥΓ.
Για περισσότερη συζήτηση, ραντεβού
τη Δευτέρα 09 Ιουλίου στις 19:30 στη Βεργίνα, στο συλλαλητήριο των φασιστών.
Θα είμαι και εγώ εκεί!
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΠΑΤΡΙΔΑ!
