Η τραγωδία της Αττικής, αναδεικνύει για μία φορά ακόμα, τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε και λειτουργεί το κράτος, οι πολίτες και οι πολιτικοί, εδώ και δεκαετίες.
Ολιγωρίες, αναρχία, συμφέροντα και κυρίως έλλειψη πολιτικής βούλησης για πραγματικές συγκρούσεις με φαινόμενα αυθαιρεσίας, οδήγησαν όλη τη χώρα σε παραμορφώσεις, οι οποίες πληρώθηκαν κατά καιρούς με πολλές ανθρώπινες ζωές.
Η Αττική είναι μία κραυγαλέα περίπτωση και βεβαίως δεν είναι η μόνη.
Η άναρχη ανοικοδόμηση στο σύνολο των ελληνικών πόλεων, από την εποχή της λεγόμενης αντιπαροχής, της ανοχής, της επιπόλαιης «άγνοιας», των περιβαλλοντικών κανονισμών, τα μπαζωμένα ρέματα, τα… στραβά μάτια, και όλα τα συμπαρομαρτούντα, οδήγησαν σε ανείπωτες καταστροφές.
Ήρθαν λοιπόν στην επιφάνεια, με τον πλέον τραγικό τρόπο όλα αυτά, σε μία χώρα χτισμένη σε πολιτικές υποσχέσεις και σε ένα κράτος που σχεδόν ποτέ, δεν λειτούργησε υπεύθυνα και με σοβαρό εθνικό σχεδιασμό και οργάνωση.
«Το προλαμβάνειν κάλιον του θεραπεύειν». Χωρίς «πυξίδα» όμως, ούτε προλαβαίνουμε, ούτε θεραπεύουμε…
Επιτέλους, ΤΩΡΑ, επιβάλλεται να κάτσουν κάτω, κυβέρνηση και κόμματα και με πολύ ντροπή στα μάτια, να οργανωθούν και να οργανώσουν το κράτος και τη χώρα!
Αυτό θα είναι το πιο άξιο πολιτικό τους κόστος!
