Σαράντα μέρες από τον θάνατο της Ευας Παναγιωτοπούλου, της καθηγήτριας που άφησε με την γλυκύτητα και την διδασκαλία της, το στίγμα της σε πολλές μαθήτριές της, στο Β΄ Λύκειο της Βέροιας.
Είχα την τύχη να είμαι μεταξύ των μαθητριών της στα φιλολογικά μαθήματα τα οποία αγαπούσα ιδιαίτερα και να έχω μια στοργική σχέση μαζί της. Άλλωστε μόνο έτσι μπορούσες να δεις την κυρία Παναγιωτοπούλου (θα με μάλωνε τώρα, για τον όρο «κυρία» σε απόντες από τη ζωή).
Θυμάμαι την εμμονή μου στις εκθέσεις περί επαγγελματικού προσανατολισμού, για τη δημοσιογραφία.
Μακάρι, μου έλεγε, είναι σημαντικό να πραγματοποιείς τα όνειρά σου.
Μετά από πολλά χρόνια, μπήκε στην εφημερίδα και ζήτησε να με δει. Με αγκάλιασε και μ’ αυτό το τρυφερό βλέμα και χαμόγελο μου είπε: σε διαβάζω όλα αυτά τα χρόνια, ήρθα να στο πω, είμαι χαρούμενη για την μαθήτριά μου... Και ήταν η πρώτη φορά που της είπα τι ρόλο έπαιξε, ως καθηγήτρια, σ’ αυτή την απόφαση, με την ενθάρυνσή της.
Στο πρόσφατο ρεγιούνιον της τάξης αναφερθήκαμε πολλές στο όνομά της, με αγάπη και σεβασμό. Από όλες τις μαθήτριές σου, Καλό Παράδεισο κυρία!
Σοφία Γκαγκούση
