ΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΑΝΑΙΤΙΑ ΑΔΗΜΟΝΕΙ… του Γιάννη Ναζλίδη

 Εδώ  σε μια γωνιά της σκέψης κάθομαι

και πώς ταξιδεύουν οι ιδές μου δεν ξέρω!

Και πόσα άλλα δεν ξέρω!

Την υπακοή στο πράσινο των δένδρων.

Το πότε κουράζονται οι πέτρες;

Αν παίρνουν άδεια οι Απόστολοι;

Έπειτα λέω!

Μέσα μου είναι ο ΘΕΟΣ και

στις αίθουσες του ΠΑΝΤΟΣ τα σύνορα των ονείρων.

Τέτοιες σκέψεις

δοκιμάζουν την ολική μου έκλειψη απ` τα συνήθη

κι` έπειτα επιστρέφω στην αθεράπευτη εμμονή μου

στα «Γιατί» του Κόσμου.

Διαβάζω τα Εγκόσμια

που απειλούνται  απ` τα τετριμμένα.

Ακρίβυνε η Ζωή,

σπαταλίσθηκε, σκέφτομαι

ενώ κάθομαι στο τραπέζι

και υπολογίζω τι λογαριασμούς κάνει η φύση

πριν ετοιμασθεί για την παρέλαση των εκπλήξεων.

Καλύτερα όμως να παραμείνω στον σταθμό σκέφτομαι,

όπως μου υποδείχνει  ο χάρτης που βρήκα.

Να μην βιάζομαι.

Μ` αυτό η με το άλλο τραίνο θαρθούν οι Λέξεις!

Γιάννης Ναζλίδης

26 Σεπτεμβρίου 2020