Όλοι οι Νοσηλευτές και οι Γιατροί σε όλα τα Νοσοκομεία του κόσμου, παρά τον φόβο του ιού και με κίνδυνο της ζωής τους, αφήνονται στα χέρια του Θεού με εμπιστοσύνη, προσφέροντας τους εαυτούς τους δώρο στον συνάνθρωπο.
Το μεγάλο παράθυρο στον 4ο όροφο του Νοσοκομείου έφερνε τις μυρωδιές του έξω κόσμου, και τα δύο λευκά περιστέρια κάθε μέρα κούρνιαζαν στο περβάζι για να τσιμπολογήσουν τα ψιχουλάκια του ψωμιού που έριχναν οι άρρωστοι. Όσοι ήταν όρθιοι δηλαδή. Το κρεβάτι του πόνου είναι δύσκολο, και ειδικά τις πρώτες ημέρες του χειρουργείου. Λόγω της κατάστασης της πανδημίας δεν μπόρεσα να συνοδεύσω το παιδί μου στο Νοσοκομείο. Όμως εμπιστεύτηκα τους συναδέλφους μου.
Ο προϊστάμενος σοβαρός και ευθύς έκρυβε καλά στη χρυσή καρδιά του –μην του πάρουν και τον αέρα- το μεγάλο βάρος της ευθύνης που είχε. Το υπόλοιπο προσωπικό φέρθηκε με πολύ κατανόηση, υπομονή και τρυφερότητα, σε ένα κορίτσι που για πρώτη φορά νοσηλευόταν για κάτι τόσο σοβαρό. Έτσι τουλάχιστον νόμιζε εκείνη, λόγω της μεγάλης τομής της. Μόλις βγήκε από το χειρουργείο και μισάνοιξε τα μάτια της, τα δυο λευκά περιστέρια χτυπούσαν το τζάμι για το γεύμα τους. Τα χαιρέτησε σηκώνοντας αργά το χέρι της και ξανακοιμήθηκε. Τα δύο πρώτα εικοσιτετράωρα είναι πολύ δύσκολα, σε κάθε είδους επέμβαση. Ευτυχώς είχε δίπλα της Αγγέλους-Νοσηλευτές που πάντα με το χαμόγελο της εξηγούσαν σε ότι αυτή ρωτούσε. Κανένας δεν της χάλασε χατίρι και όχι γιατί ήταν νέα και όμορφη. Σε όλους φέρονταν το ίδιο. Πάντα ετοιμοπόλεμοι και στοργικοί. Μέσα σ’ αυτό το δωμάτιο έγιναν γνωριμίες, άρθηκαν δεδομένα, μαλάκωσαν καρδιές και ειπώθηκαν λόγια, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα λέγονταν. Ο πόνος είναι κοινός και ενώνει τους ανθρώπους. «Μαμά είχες δίκιο όταν μου έλεγες πως οι Νοσηλευτές είναι Άγγελοι επί της γης. Ο αγαπημένος μου όμως είσαι εσύ» μου είπε γυρίζοντας σπίτι.
«Μαζί με τους επίγειους Αγγέλους είχα και την Παναγία κάτω από το προσκέφαλό μου. Από σήμερα, κάθε βράδυ θα προσεύχομαι για όλους όσους εργάζονται στα Νοσοκομεία».
Πράγματι το επάγγελμα του Νοσηλευτή δεν είναι επάγγελμα, είναι λειτούργημα!!!
Το πολλά-πολλά ευχαριστώ στον προϊστάμενο, στους νοσηλευτές και γιατρούς του Θεαγένειου Νοσοκομείου.
Όλγα Κουτμηρίδου-Μεταξά
