Μακρυνίτσα. Το μπουλούκι του Ομίλου Γενίτσαροι και Μπούλες χορεύει στο δημαρχείο της Νάουσας, με τον λυπητερό ήχο του αυλητή Βάγγου Ψαθά, ο οποίος τόσο μοναδικά συνεχίζει την παράδοση του αλησμόνητου παππού του Βαγγέλη. Λιλιπούτειοι χορευτές, έφηβοι, όπως καλή ώρα ο βαπτιστικός μου Κυριάκος Θωμασιάδης που βλέπετε στην πρώτη φωτογραφία, νέοι άνδρες και μπροστά η νύφη. Ο χαλασμός, ο πόνος, η λύπη και η χαρά ανάμεικτη για την ζωή που σπόριασε στα ερείπια τούτης της πόλης, που συνεχίζει να βγάζει λεβέντες γόνους. Όλοι άνδρες στον χορό. Βγαλμένο το δρώμενο της Μπούλας από τις αρχαίες τραγωδίες. Τόσο συγκλονιστικό, τόσο μοναδικά αυθεντικό. Τον αφιερώνω τούτο τον σκοπό, τούτο τον χορό στον Σπύρο Ζάχο. Που έφυγε από κοντά μας για να συναντήσει τον Χατζητρύφωνα και τις άλλες Μπούλες που αναβίωσαν το έθιμο τον Μάρτη του 1954. Ο Θεός να τους αναπαύει.
Τρία πουλάκια αμάν αμάν καθόντανε,
τρία πουλάκια αμάν αμάν καθόντανε,
στης Νάουσας το κάστρο,
Μακρυνίτσα μου
καημό που `χει η καρδίτσα μου.
Το `να κοιτάει κι αμάν αμάν τα Βοδινά,
το `να κοιτάει κι αμάν αμάν τα
Βοδινά και τ’ άλλο Σαλονίκη,
Μακρυνίτσα μου
καημό που `χει η καρδίτσα μου.
Το τρίτο το κι αμάν αμάν μικρότερο,
το τρίτο το κι αμάν αμάν μικρότερο,
μοιρολογεί και λέγει,
Μακρυνίτσα μου
καημό που `χει η καρδίτσα μου.
Μας πάτησαν κι αμάν αμάν τη Νάουσα,
μας πάτησαν κι αμάν αμάν τη Νάουσα,
την πολυξακουσμένη,
Μακρυνίτσα μου
καημό που `χει η καρδίτσα μου
