Του ιερέως
Παναγιώτου
Σ. Χαλκιά
Την Τρίτη του μηνός (9-11-2021) που μας πέρασε, φίλοι αναγνώστες, γιορτάσαμε τη μνήμη του «Νεκταρίου Πενταπόλεως του εν Αιγίνη» (+1920).
Ο Άγιος Νεκτάριος υπηρετούσε στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, όπου και κατασυκοφαντήθηκε. Ήρθε στην Ελλάδα και τοποθετήθηκε διευθυντής της Ριζαρίου Εκκλησιαστικής Σχολής. Εμόνασε εις Αίγινα, όπου ίδρυσε το μοναστήρι της Αγίας Τριάδος, όπου και, αποθανών, ετάφη. Μετά θάνατον, αναγνωρισθείς ως όσιος, ανεκηρύχθη άγιος υπό του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Πριν από λίγα χρόνια ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας, ζήτησε δημόσια συγνώμη για την κατασυκοφάντηση που του είχε γίνει.
Με αφορμή αυτό το γεγονός, φίλοι αναγνώστες, επιθυμώ να παρατηρήσω ότι: Η συκοφαντία αποτελεί μεγάλη πληγή στο σώμα της κοινωνίας και είναι ευρύτατα διαδεδομένη και βαθύτατα ριζωμένη στην πατρίδα μας, έρχεται δε σε πλήρη αντίθεση προς τον ανδρισμό και τον ηρωισμό του Έλληνα. Αποτελεί η συκοφαντία μολυσματική αρρώστια, το μικρόβιο της οποίας μολύνει και φθείρει τη δημόσια και ιδιωτική ζωή του λαού μας. Όχι μόνο στις τάξεις του απλοϊκού λαού, αλλά και στις τάξεις των μορφωμένων, στις δημόσιες υπηρεσίες και σε όλες τις κοινωνικές ομάδες, η συκοφαντία και η διαβολή αποτελούν σατανικό όπλο επιβιώσεως και επικρατήσεως αχρείων ανθρώπων.
Ανώνυμες επιστολές και ψεύτικες αναφορές, υβριστικοί λίβελλοι και ανυπόστατες καταγγελίες, χυδαίοι ψιθυρισμοί και ψευδορκίες, διάδοση ψεύτικων και ανύπαρκτων γεγονότων και άλλες απαίσιες μορφές της συκοφαντίας, αποτελούν εύκολο μέσο πολλών φαύλων ανθρώπων, οι οποίοι διασύρουν άνανδρα και κατασπιλώνουν βάναυσα την τιμή και την υπόληψη αθώων και ανύποπτων ανθρώπων.
Η ευρεία διάδοση της συκοφαντίας οφείλεται, ίσως, στο γεγονός ότι δεν τιμωρούνται δεόντως οι ένοχοι. Όχι τόσο από τα δικαστήρια, τα οποία δύσκολα και σπάνια του συλλαμβάνουν, αλλά κυρίως από την υγιή κοινωνία, στους κόλπους της οποίας φιλοξενούνται. Η κοινωνία δηλαδή ευνοεί, δυστυχώς, την ύπαρξη της συκοφαντίας, γιατί, ακριβώς, υπάρχουν μέσα σ’ αυτήν άνθρωποι οι οποίοι χρειάζονται τους συκοφάντες και τους χρησιμοποιούν για την επιτυχία των σχεδίων τους…
Οι αρχαίοι πρόγονοί μας τιμωρούσαν τους συκοφάντες βαρύτατα και μάλιστα μέχρι θανάτου, ο δε αρχαίος φιλόσοφος Θεόκριτος, όταν κάποιος τον ρώτησε ποιο είναι το χειρότερο των θηρίων είπε: «Εν μεν τοις όρεσι και λέοντες, εν δε ταις πόλεσι κλέπται και συκοφάνται». Πράγματι, όπως τα άγρια θηρία με τα δόντια και τα νύχια τους κατασπαράζουν και κατατρώγουν τα θύματά τους, έτσι και οι ρυπαροί συκοφάντες κατασπιλώνουν τους αθώους και ανύποπτους συνανθρώπους τους. Και όπως ο κλέφτης αφαιρεί τα υλικά αγαθά του θύματός του, έτσι και ο συκοφάντης κλέβει τις ηθικές αξίες και αρετές του ανθρώπου. Χωρίς αυτές δεν μπορεί να ζήσει μέσα στην κοινωνία.
Οι συκοφάντες και οι διαβολείς δεν έχουν το στοιχειώδες θάρρος να μιλάνε και να γράφουν με ευθύνη και ειλικρίνεια. Λαθρόβιοι, ραδιουργοί και λαθροδείκτες, περιφέρονται στο σκοτάδι και τον παρασιτισμό… Ας μην πει κανείς ότι «καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται». Κανείς δεν υπήρξε καθαρότερος του Ιησού και αθωότερος του δικαίου Αριστείδη… Ο Ισοκράτης δικαίως συμβουλεύει: «Φοβού τας διαβολάς, καν ψευδείς ώσιν», ο δε Ροΐδης λέγει χαρακτηριστικά ότι «οι λαλούντες και ακροώμενο συκοφαντίας είναι αμφότεροι άξιοι κρεμάσματος, οι μεν από την γλώσσαν, οι δε από τα ώτα».
Πράγματι, υπάρχουν κλοπές, οι οποίες διαπράττονται μόνον εφόσον υπάρχουν και οι κλεπταποδόχοι και δικαίως ο νόμος τιμωρεί εξίσου και τον κλέφτην και τον κλεπταποδόχον. Κατά παρόμοιον τρόπον πρέπει να καταπολεμάται και να κολάζεται και η συκοφαντία, αλλά οι ηθικοί αυτουργοί, εκείνοι δηλαδή οι οποίοι, με την ουδέτερη στάση τους και συμπεριφορά τους, ενθαρρύνουν ή χρησιμοποιούν αυτούς».
