Δεύτερος Δεκέμβρης με κορονοϊό, δεύτερα Χριστούγεννα και γιορτές με πανδημία και με κοινωνικούς περιορισμούς. Τα χρόνια πολλά, δίνονται πλέον τηλεφωνικά στην καλύτερη περίπτωση, ή με messenger και sms (ακόμα και μαζικά) και έξω απ΄ την πόρτα. Από την κλειστή πόρτα, καθότι κι αυτές ξέχασαν να ανοίγουν τα τελευταία δύο χρόνια για να υποδεχθούν αληθινούς ανθρώπους, πέτσινους…. Όσοι το βίωσαν την δεκαετία του ΄70 και του ΄80, ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνουν γιορτές με διάπλατα ανοιχτές πόρτες, τότε που τα «χρόνια πολλά» ήταν σαν τα κάλαντα, από σπίτι σε σπίτι, με προγραμματισμό και χρονοδιάγραμμα για να τους προλάβουν όλους, κυρίως στις δημοφιλείς ονομαστικές εορτές….
Μισή ώρα στον καθένα ίσα ίσα για το τυπικό. Ένα κουτί βερμούτ ή κονιάκ ή ουίσκι, ή ένα πλακέ κουτί με πάστες ή εργολάβους στο χέρι, στολισμένο με μπουκλέ κορδέλα, ενίοτε και ανθοδέσμη με γλαδιόλες που ήταν της μόδας, έπαιρνε θέση μπροστά στην εορτάζουσα εξώπορτα με το αναμμένο φως. Κουδούνι, άνοιγμα, χειραψίες, ευχές, κομπλιμέντα, αγκαλιές και ασπασμοί και επιτέλους μια καρέκλα στο σαλόνι ή στο καθιστικό, να καθίσεις να ξεκουράσεις το ποδαράκι από το παπούτσι που φορούσες συνήθως μόνο στις γιορτές και δεν πρόλαβε να ανοίξει.
Ακολουθούσαν συστάσεις σε περίπτωση που οι επισκέπτες δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους, κάποιες στιγμές αμηχανίας, κάποιες κουβέντες γενικές και αόριστες και μετά ο δίσκος με το λικέρ της μιας γουλιάς, με σφιγμένα πάντα χείλη μη φύγει το κραγιόν, παράλληλα σχεδόν το φοντάν και στο δεκάλεπτο, τηρουμένων των πρωτοκόλλων, ερχόταν και το δεύτερο: Τυλιχτή καριόκα ή παστάκι, το οποίο κατέληγε με ταχυδακτυλουργικό τρόπο στην τσάντα της μαμάς, για τα παιδιά στο σπίτι. Μην ξεχάσω να αναφέρω και το τρίτο μάτι του σπιτιού που παρακολουθούσε μην τυχόν έμενε κάποιος ακέραστος. Στην περίπτωση αυτή, έφτανε μια κίνηση του φρυδιού προς τον κεραστή, για να προλάβει τις όποιες παρεξηγήσεις.
Τελευταία επίσκεψη (after) στο σπίτι του κολλητού, εκεί που εκτός από φοντάν και δεύτερο είχαν πάρει θέση στο κεντρικό τραπέζι και στα βοηθητικά, μπουκάλια με ποτά, ποτήρια, παγάκια, ξηροκάρπια, αλμυρά και ψιλοσνάκ…
Όσοι έζησαν τέτοιες γιορτές σε σπίτια «κέντρα διερχομένων» κατά τα ονομαστήρια, καταλαβαίνουν καλά για τi μιλάμε… Αρχές δεκαετίας του 2020 η πανδημία που μας ήρθε επίσκεψη χωρίς να την περιμένουμε, επανατοποθέτησε, ερήμην, τις γιορτές και την κοινωνικότητά μας σε ένα απρόσμενα πρωτόγνωρο πλαίσιο ανθρώπινων σχέσεων, υποχρεωτικών αποστάσεων και πιστοποιητικών και έκλεισε τις πόρτες της κανονικότητας, χωρίς να αναγνωρίζει γονείς, παιδιά , συγγενείς και φίλους…Και την έκανε αρμένικη…
Φοντάν, λικέρ και δεύτερο, μας λείψατε πολύ!!!
