Γράφει ο Αναστάσιος Βασιάδης
Τα γεγονότα που σχετίζονται με την σοβούσα επιδημική κρίση και την επέλαση της παραλλαγής «Όμικρον» του κορωνοϊού, εν μέσω της εορταστικής περιόδου, παρεκτόπισαν από το γενικότερο ενδιαφέρον τα σημεία του κρατικού προϋπολογισμού που ψηφίστηκε πρόσφατα, τα οποία σχετίζονται με τις προνοιακές δομές που λειτουργούν σε επίπεδο αυτοδιοίκησης και παρέχουν υψηλού επιπέδου υπηρεσίες σε κοινωνικά και οικονομικά αδύναμους συμπολίτες μας.
Η περιστολή χρηματοδότησης των προνοιακών δομών και προγραμμάτων, όπως προβλέπεται από τον προϋπολογισμό , αναμένεται να έχει εμφανείς κοινωνικές συνέπειες, ιδιαίτερα εν μέσω της επιδημικής κρίσης. Με αυτή την εξέλιξη είναι εμφανής η επιχειρούμενη περιθωριοποίηση της Αυτοδιοίκησης από ακόμα μια σημαντική αρμοδιότητα, αυτή της Κοινωνικής Πρόνοιας. Είναι γνωστό ότι μέχρι τώρα οι προνοιακές δραστηριότητες (επιδόματα, αξιοποίηση προγραμμάτων κοινωνικής πολιτικής κλπ.) εμπίπτουν κυρίως στην αρμοδιότητα των Αυτοδιοικήσεων, σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο
. Αυτό άλλωστε είναι και το φυσικότερο αφού η Αυτοδιοίκηση, ως η εγγύτερη προς τους πολίτες εξουσία, είναι σε θέση να γνωρίζει πιο άμεσα και πιο αντικειμενικά τις προνοιακές ανάγκες κάθε επιμέρους κοινωνικής ομάδας και κάθε πολίτη. Αυτό όμως φαίνεται ότι προσκρούει στην βούληση της κεντρικής διοίκησης, η οποία κατά τεκμήριο ασκεί την δική της προνοιακή πολιτική και σε περιφερικό επίπεδο, παρακάμπτοντας τους θεσμοθετημένους φορείς που είναι εντεταλμένοι για αυτή την αποστολή. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει την αντίληψη που έχει καθιερωθεί από δεκαετιών, να εκλαμβάνεται η Αυτοδιοίκηση ως περίπου “αντίπαλος θεσμός” από την κεντρική εξουσία.
Το ζητούμενο βέβαια είναι κατά πόσον η κεντρικώς ασκούμενη προνοιακή πολιτική, μετά και την πρόσφατη πρόβλεψη εκ του προϋπολογισμού, θα μπορέσει εν μέσω της επιδημικής κρίσης, να καλύψει επαρκώς τις προνοιακές ανάγκες των κοινωνικά ευαίσθητων συμπολιτών μας. Σε παρόμοιες περιπτώσεις οι προνοιακές δραστηριότητες επιπλέκονται με επίπονες γραφειοκρατικές διαδικασίες, που οδηγούν τους δικαιούχους εξ ανάγκης να καταφεύγουν σε εξωθεσμικές παρεμβάσεις.
Αυτή η ανεπιθύμητη για τα προνοιακές ανάγκες εξέλιξη επιβάλλεται με κάθε τρόπο να διαφοροποιηθεί. Η περαιτέρω θεσμική και προγραμματική ενίσχυση της Αυτοδιοίκησης, για την πλήρη ανταπόκριση της στις προνοιακές ανάγκες των εχόντων ανάγκη πολιτών, έχει καταστεί επιτακτική, ιδιαίτερα μετά τις ευαίσθητες συνθήκες που έχουν ανακύψει από την επιδημική κρίση. Πρόκειται επομένως για μια επιτακτική αναγκαιότητα, για την οποία επιβάλλεται να υπάρξει ευρύτερη κινητοποίηση.
