Δεν υπάρχει τις μέρες αυτές δημοσιογράφος ή «δημοσιογράφος» που να σέβεται τη δημοσιογραφική του γραφίδα και να μην ασχολήθηκε με τις περιβόητες «Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις», αυτές που χάριν συντομίας αποκαλούμε Μ.Κ.Ο.
Πρωτοφανής η πληθώρα των σχολίων, των άρθρων και των χρονογραφημάτων που γράφτηκαν με αφορμή την σκανδαλώδη αυτή επιχειρησιακή δραστηριότητα.
Όμως, για να λέμε την αλήθεια, τόσα κι άλλα τόσα να είχανε γραφεί, πάλι θα έλεγα πως ήταν λίγα.
Και για να είμαστε ειλικρινείς, με τέτοιους ανίκανους, φαύλους και ανιστόρητους υπουργούς και υπουργίσκους που διαθέτει ο πολιτικός μας ορίζοντας, δε θα πρέπει να προσδοκούμε καλύτερη τύχη.
Ίσως κάποιοι να διαφωνούν με τους χαρακτηρισμούς και να με καταλογίσουν εμπάθεια. Λάθος τους!
Πώς αλλιώς θα έπρεπε ν’ αποκαλέσω τους διαχειριστές του δημοσίου χρήματος όταν ανοίγουν χωρίς επιφυλάξεις τις ταμειακές θυρίδες του κράτους και τροφοδοτούν με δεκάδες εκατομμυρίων τις ποικιλώνυμες ατσίδες και τους θρασείς μαλαγάνες; Πώς αλλιώς να τους ονομάσουμε όταν υπογράφουν γελοίες χρηματοδοτήσεις που αποβλέπουν, λέει, στον εμπλουτισμό της Αμαζόνιας πανίδας με… ψάρια και των δασών της Παταγονίας με… φοινικόδεντρα;
Κι ακόμη, πώς δεν αναρωτήθηκε κανείς από τους φωστήρες των υπουργικών θώκων, ποιος ο λόγος να ενδιαφερθούμε για τα ναρκοπέδια της Βοσνίας και για τις νατοϊκές βόμβες με το απεμπλουτισμένο ουράνιο που σπείραν οι «σύμμαχοι» στο Κοσσυφοπέδιο;
Αστείες προφάσεις για να πλουτίζουν οι φίλοι;
Ή μήπως ιστορίες για αγρίους κατάλληλες για συλλογές ανεκδότων και για συντροφιές αργοσχόλων;
Το κράτος θεσπίζει δεκάδες υπογραφές και απαιτεί αναρίθμητα τέρμινα αναμονής από τον απόμαχο της ζωής που κατάθεσε την αίτησή του για σύνταξη και ξεροσταλιάζει έξω από τις πόρτες των Υπηρεσιών, εκλιπαρώντας την έκδοση της πενιχρής του σύνταξης. Για τους ατσίδες και τα τρωκτικά όμως, αρκεί μια και μόνο υπογραφή. Να προέρχεται όμως από κάποιον «Μαικήνα». Από κάποιον αξιωματούχο της κυβερνητικής μηχανής.
Τους επίορκους αυτούς αξιωματούχους, ποιος θα τους στείλει στον Καδή; Ποιος θα τους καταλογίσει τα εκατομμύρια που χάθηκαν; Ποιος θα τους στιγματίσει; Ο Κανένας!
Τα αδικήματα του είδους αυτού, όταν βαρύνουν υπουργούς, «υπόκεινται εις παραγραφήν!». Αυτό επιτάσσει το Σύνταγμα των Ελλήνων.
Ένα Σύνταγμα που ενθαρρύνει τη διασπάθιση της δημόσιας περιουσίας παρέχοντας αμνηστία στους υπόλογους καταχραστές.
Ένα Σύνταγμα που γίνεται κουραλόχαρτο κάθε φορά που το επικαλείται ο πολίτης για να προστατευθεί από την ληστρική μανία του Κράτους.
Ένα Σύνταγμα που διακηρύσσει πως οι Έλληνες είναι ίσοι όλοι μεταξύ τους, επιτρέπει όμως κάποιους να είναι περισσότερο ίσοι από τους ίσους.
Επίκαιρος
Υ.Γ.: Όχι πως δεν υπάρχουν εθελοντικές οργανώσεις με πολύτιμο εθνικό και κοινωνικό έργο. Βρίσκουν όμως αυτές απόκριση κάθε φορά που χτυπούνε πόρτες κρατικές; Αμφιβάλλω.
Ε.
