Γράφει ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος
Φιλόλογος
Τώρα στα δυσμά του βίου μου αναπολώ το παρελθόν σε χώρους κυρίως που εργάστηκα όπως η παιδεία. Αυτό δεν σημαίνει ότι απέχω από τα πολιτικά και κομματικά δρώμενα. Κάποτε έπαιρνα 2,3 εφημερίδες. Τώρα μία και όχι τακτικά. Τα προβλήματα που παρουσιάζονται στη χώρα μας δεν με αφήνουν αδιάφορο. Προσπαθώ μέσα από εφημερίδες περιοδικά και ομιλίες να δώσω το παρόν .Την κομματική συζήτηση την απεχθάνομαι. Μόνο αν συναντήσω έναν συνομιλητή που συμφιλιώθηκε , όπως εγώ, με την αντίληψη ότι στη συζήτηση δεν προσπαθεί να πείσει τον άλλον για οιονδήποτε λόγο. Μου αρέσει να κάνω παρέα και με συνομιλητή μου άλλης κομματικής επιλογής από τη δική μου. Αυτό όμως στη χώρα μας δεν ισχύει. Οι καβγάδες και συγκρούσεις είναι σύνηθες φαινόμενο. Ψηφίζω από το 1955. Δεν ψήφισα το 1952 γιατί δεν είχα κλείσει το 21ο έτος κατά τους νόμους της εποχής εκείνης κάτι καλύτερο. Σε ποια δημόσια υπηρεσία θα πας και θα εξυπηρετηθείς γρήγορα. Αυτό γίνεται ,διότι περισσότεροι υπάλληλοι είναι κομματικά ρουσφέτια με περγαμηνές αφισοκόλλησης. Στη Γερμανία όλες οι θέσεις προκηρύσσονται και οι υπηρεσιακές επιτροπές που θα τους διορίσουν κάνουν τον έλεγχο. Εκτός από τα τυπικά προσόντα η συνέντευξη κρίνει το αποτέλεσμα. Κάθε φορά που γίνονταν οι εκλογές ήλπιζα ότι οι νέοι κυβερνώντες θα κάνουν κάτι καλύτερο. Δυστυχώς πάντα συναντούσα την απογοήτευσή.. Σήμερα Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις δραστηριότητες των κομμάτων και πολλές φορές εξοργίζομαι για τη συμπεριφορά τους..
Πρώτο. Το κόμμα που είναι στην εξουσία κυβερνάει αυταρχικά με την έννοια ότι δεν δέχεται (συγγνώμη αν κάνω λάθος) καμία συναίνεση ή συνεργασία με τα άλλα κόμματα. Στα εθνικά θέματα τουλάχιστο, έπρεπε μετά τις απαραίτητες διαβουλεύσεις να δώσουν την εικόνα της Βουλής του υπεύθυνου κράτους. Πρόσφατα με την προσέλευση των νέων αεροπλάνων από τη Γαλλία, μπράβο τους, έγινε κάποια υποδοχή που έδειχνε την εικόνα μιας φιέστας κομματικής. Θα έπρεπε στην υποδοχή να παρευρίσκονται και οι αρχηγοί όλων των κομμάτων και να έχουν λόγο ΟΧΙ αντιπολιτευτικό. Οι ψηφοφόροι όλων των κομμάτων πλήρωσαν το κόστος των πολεμικών αεροσκαφών για αυτό όλοι πρέπει να αισθανθούμε αυτή την ωραία περηφάνια και ενωτική Ελληνική εικόνα εικόνα.
Η αντιπολίτευση δεν προσπαθεί να διορθώσει τα στραβά που γίνονται κάθε φορά αλλά προσπαθεί να ρίξει την κυβέρνηση για να αναλάβουν αυτοί. Έχουν ένα κανόνα να αντιπολιτεύονται για το θεαθήναι. Δεν άκουσα ποτέ από κανένα αντιπρόσωπο να συμφωνήσει με την κυβερνητική πρόταση. Κάνουν αντιπολίτευση έτσι για να ακούνε τα πρόβατα την κουδούνα του τράγου και να πάνε εκεί που θέλουν αυτοί. Οι καιροί αυτοί πέρασαν και οι έλληνες ιδιαίτερα οι νέοι είναι ευρωπαίοι πολίτες (Όχι όλοι) Στη Βουλή οι συζητήσεις και οι απρεπείς χαρακτηρισμούς δείχνουν το επίπεδο πολιτισμού και Δημοκρατίας . τα μικρά κόμματα συνωστίζονται να ξαναμπούν στη Βουλή διότι τα ευεργετήματα είναι πολλά για αυτό και πολλοί δεν ξέρουν πόσα ακίνητα και πόσα εκατομμύρια έχουν στις τράπεζες ανά τον κόσμο ενώ το μεγαλύτερο μέρος της πατρίδος μας ζουν κάτω από τη φτώχεια. Καλή είναι η δόξα αλλά καλύτερες οι μίζες. Προσέχω τη συμπεριφορά τους πριν από τις εκλογές και τη μεταμόρφωσή τους μετά τις εκλογές. Έχω την εντύπωση ότι στη διαχείριση του δημοσίου χρήματος υπάρχουν τεράστιες αδικίες. Κανείς δεν προσέχει τα προσόντα κάποιου που ενδιαφέρεται να διοριστεί αλλά σε ποιο κόμμα ανήκει.
Με τον Μικρασιατικό-Ποντιακό Ελληνισμό ασχολούμαι ενεργά από το 1988 με την ίδρυση ποντιακού ελληνισμού. Μου δόθηκε η ευκαιρία να μάθω, (πέρα από όσα άκουσα από τους γονείς μου) την ζωή και τις παραδόσεις των γονιών μου (από Κερασούντα) και τη δραματικοί περίοδο της Γενοκτονίας του Ελληνισμού της Μ.Α. και του Πόντου. Ο πόντος σφαζόταν και η Έλληνες πολιτικοί μας τάιζαν τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας κρατώντας το σκήπτρο της διχόνοιας και του μίσους.
Παραθέτω την άποψη του Αμερικανού Προξένου της Σμύρνης την περίοδο του πολέμου της Μ. Καταστροφής . Είναι μέρος από την αναφορά του προς τον υπουργό Εξωτερικών της Αμερικής με τίτλο Το « ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΓΓΥΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ» Αθήνα 26 Σεπτεμβρίου 1922.» «Είναι απίστευτο –αδιανόητο θα έλεγα-μέχρι που μπορούν να φτάσουν οι Έλληνες πολιτικοί για να διατηρήσουν το κόμμα τους στην εξουσία έστω και μια εβδομάδα παραπάνω: μπορούν να θυσιάσουν την πατρίδα τους ή και ανθρώπινες ζωές προκειμένου να κρατηθούν στην εξουσία.»σελ.33 Σε άλλη σελίδα γράφει: «Οι Έλληνες πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι και εμπαθείς αλλά η χώρα τους έχει να επιδείξει σημαντικά δείγματα πολιτισμού σε άλλους τομείς». 1 ΤΖΟΡΤΖ ΧΟΡΤΟΝ. «Αναφορικά με την Τουρκία» εκδόσεις ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ 1922
