Δεύτερη συγγνώμη σε έξι μήνες, μία για τις φωτιές του Αυγούστου και μία για το χιονιά του Γενάρη. Ως πολίτες κρατάμε ζωντανή την «Ελπίδα», ότι όντως η κυβέρνηση και η κάθε κυβέρνηση που περνάει από αυτή τη χώρα, κάτι μαθαίνει από τα λάθη τα δικά της και από τα λάθη της προηγούμενης, καθώς υπήρξαν όλοι, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, κριτές και κρινόμενοι και μάλιστα με την ίδια καταγγελτική ρητορική. Και αφού είναι εμφανές αλλά και δημοσίως παραδεκτό πλέον ότι ο κρατικός μηχανισμός δεν είναι ακόμα στο σημείο ετοιμότητας που απαιτούν φαινόμενα τόσο μεγάλης έντασης, δύο λύσεις υπάρχουν: Ή να αλλάξουμε το συμπέρασμα και να ανάψουμε το φως, να συντονιστούμε-οργανωθούμε (κατά το ανέκδοτο) ή να φύγουμε σε παραδείσους με φαινόμενα ήπιας έντασης, να πάμε αλλού οι έρμοι οι πολίτες, που εκτός των άλλων, πληρώνουμε παντού και τα πάντα πανάκριβα, για υπηρεσίες που τελικά, στα δύσκολα, δεν μπορούμε να έχουμε! «Σε 30 μήνες δύσκολα λύνονται προβλήματα δεκαετιών» είπε ο πρωθυπουργός… Μα πόσες δεκαετίες αλήθεια χρειάζονται, τα ίδια σχεδόν κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία, για τα αυτονόητα; Και αφού τα καταγγέλλουν από την θέση της αντιπολίτευσης, γιατί δεν τα διορθώνουν όταν αναλαμβάνουν την διακυβέρνηση, με την ψήφο εμπιστοσύνης των πολιτών; Ας μη σχολιάσουμε δε, τις καθιερωμένες δηλώσεις περί απόδοσης ευθυνών! Λες και άμα αντικατασταθεί ένα κυβερνητικό στέλεχος σώθηκε η χώρα και η ψήφος… «Ήμουνα νιός και γέρασα», λέει ο λαός, μα όλα τα ίδια μένουν…
