Τι;
Μόνο ο Τάκης να έχει φορτηγό;
Εμείς οδοιπορίες μονάχα στα Ξένα;
Και μετά τι θα γίνει;
Μπορεί να μεταφέρει ο Τάκης με το φορτηγό,
μια πεδιάδα, ένα βουνό, μια αστροφεγγιά;
Να μεταφέρει μιαν Αγάπη,
να αθωώσει μέρες που μπλέξανε σε πολέμους;
Φταίγαν οι Τρίτες, τα Σάββατα, οι Παρασκευές
δίχως να
έχουν αδικήσει κανέναν,
δίχως να έχουν παραοικονομήσει.
Τι;
Μόνο ο Τάκης να έχει φορτηγό;
Εμείς ΤΙΠΟΤΑ;
Μέχρι πότε θα περιμένουμε
τον τετελεσμένο μέλλοντα του Αυγούστου.
Ένα μείγμα γήινων και ουράνιων λέξεων υπήρχε
που δεν είχε ανάγκη την λογική
παρά μόνο τον περίπατο των αισθημάτων.
όπως λένε ο Xervert vlatz τραγουδά …
….Nous n` irons plus jamais…..
Αν μπορείς να «εκσφενδονίσεις» λέξεις στα σιωπητήρια,
αν σταματάς το ΤΙΠΟΤΑ μ` ένα σου δάκρυ,
διάλεξε αγγελικά φτερά,
που ξέρουν την αλφαβήτα του Άγνωστου.
Την εφαπτόμενη,
το συνημίτονο,
τις συναρτήσεις, τα υγιή κλάσματα,
όλα που νοιάζονται για τα τιμολόγια της ΖΩΗΣ,
Επτώχευσα είν` αλήθεια
απ` την ακρίβεια της πραγματικότητας
και διάλεξα τα παραμύθια.
Την κοκκινοσκουφίτσα διάλεξα
που πήγαινε να μάθει
μοδίστρα των επιγείων στη γιαγιά της.
Τι;
Μόνο ο Τάκης να έχει φορτηγό;
