του Ιωάννη Ιασ. Βελέντζα
Διπλ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού
Μετά από 16 χρόνια
συνδικαλιστικής περιήγησης, 25 χρόνια γάμου και 28 χρόνια ως ελεύθερος
επαγγελματίας κατέληξα: να ντύνομαι στη "μπουτίκ μπαμπάς & μαμά",
να τρώω από το "μάρκετ πεθερός & πεθερά" και να σας
"πολεμώ" με το πληκτρολόγιο μου".
Φίλοι μου, καλή σας ημέρα,
για να υπάρξει και μία σύνδεση με το προηγούμενο άρθρο, που αναφερότανε στους «φονιάδες των γηπέδων», να επισημάνω ότι η δολοφονία, δεν έγινε από εθνικιστικά τάγματα εφόδου, όπως θέλει να μας πείσει μία συγκεκριμένη ομάδα της κοινωνίας, αλλά από σταλινικά κατάλοιπα, μαζί με Αλβανούς φασίστες, που τους ενώνει το «μίσος» για κάθε τι Ελληνικό.
Και ενώ αυτή την Κυριακή αρχίζει η περίοδος του Τριωδίου, και θα βιώσουμε την αντίθεση δύο χαρακτήρων, του «τελώνου και του φαρισαίου», έτσι και με την δολοφονία του Άλκη, μας «παρουσιάζεται» μία ευκαιρία.
Ή θα ακολουθήσουμε το δύσκολο δρόμο της υπέροχης οικογένειας, που συγχωρεί και υποστηρίζει, ότι «δεν κρατάω κακία σε κανέναν. Αυτά τα παιδιά μεγάλωσαν χωρίς αγάπη», ή
θα επιλέξουμε την άλλη πλευρά, την άλλη μάνα, η οποία φώναξε στον γιο της: « είμαστε περήφανοι για σένα. Ψηλά το κεφάλι».
Από τη μία μεριά η αγάπη και από την άλλη το μίσος.
Όταν υποστηρίζεις, ότι «η αναρχία δεν είναι βία» και «σε ένα κόσμο ανταγωνισμού, διαμεσολάβησης, εκμετάλλευσης, εμπορευματοποίησης, απάθειας, ατομισμού, ρουφιανιάς, συστημικής βίας,..», «θέλω το παιδί μου να γίνει αντιεξουσιαστής», μάλλον τελικά το παιδί δεν φταίει, αλλά ο,η ένοχος είσαι εσύ!
‘Όπως καταλαβαίνετε φίλοι μου, είναι θέμα επιλογής, ανάμεσα, στο φως και το σκοτάδι!
Και επειδή δεν έχω αναρρώσει πλήρως, και κουράζομαι εύκολα, εν συντομία θα θίξω και το άλλο «τεράστιο» θέμα της ελληνικής κοινωνίας, που δεν είναι άλλο από την ενδυμασία στα σχολεία, στους οίκους ανοχής όπως επιθυμούν κάποιοι να γίνουν.
Είμαστε φιλελεύθεροι, και δικαίωμά τους οι φούστες και οι γόβες στιλέτο.
Αρκετά υποκριτές και φαρισαίοι.
Εσείς που το παίζετε φιλελεύθεροι, είστε εσείς οι ίδιοι που απαιτείται οι αντιεμβολιαστές να «καούνε» στο πυρ το εξώτερο!
Το μόνο που σας νοιάζει είναι ο εαυτούλης σας και τίποτα άλλο.
Στη μία περίπτωση το παιδί δεν είναι δικό μας, είναι του γείτονα, οπότε το παίζουμε φιλελεύθεροι, ενώ στην άλλη που μπορεί να αρρωστήσουμε, γινόμαστε θηρία και απαιτούμε κεφαλές επί πίνακι!
Υποκριτές και Φαρισαίοι!
Πες μας χοντρούλη τι προτείνεις;
Το πρώτο δεδομένο είναι ότι πρέπει να υπάρχουν κανόνες στα σχολικά ιδρύματα, τα οποία πρέπει να διδάσκουν αρχές και αξίες, και όχι μόνο για τα ψευτοδικαιώματα, διαφόρων περίεργων συλλογικοτήτων.
Θα πρέπει να μιλάνε και για τη δόξα της Ελλάδος, τη δόξα της πατρίδας που διδάσκει ιδέες και αξίες χιλιάδες χρόνια, τώρα!
Χρειάζεται όμως προσοχή και μέτρο.
Όπως μας ενοχλεί η φούστα, έτσι σε κάποιον άλλο ενοχλούνε τα πέντε σκουλαρίκια στη μύτη και άλλα τόσα στα αυτιά, σε κάποιον άλλο δεν αρέσουνε τα τατουάζ και πάει λέγοντας!
Από την άλλη δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υποχρέωση της παιδείας, είναι η συμμετοχή σε όσα περισσότερα παιδιά γίνεται.
Οι αποκλεισμοί στην παιδεία αρχικά, στην υγεία μετά, στην … δεν οδηγούνε πουθενά.
Όταν δημιουργήσουμε ένα ισχυρό αξιακό σύστημα και όχι γιαλατζί αριστεία, τότε οι μαθητές από μόνοι τους θα το σέβονται και θα το προστατεύουνε!
Επιτέλους, ας αγαπήσουμε την πατρίδα μας, επιλέγοντας το φως και όχι το σκότος!
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΠΑΤΡΙΔΑ!
