Τι μπορεί να σου θυμίσει μία υφασμάτινη ξεθωριασμένη θήκη σε σχήμα φακέλου, ψάχνοντας στο κουτί ραπτικής που είχαν παλιά οι περισσότερες γυναίκες στα σπίτια. Ένα σακουλάκι με καρφίτσες, αυτό που φορούσαν σαν παράσημο στο πέτο οι παλιές μοδίστρες που έραβαν στα σπίτια, μεροκάματο, όπως το έλεγαν… «Αύριο έχω μοδίστρα», ανακοίνωνε η νοικοκυρά του σπιτιού στις γειτόνισσες και τις φίλες, υπονοώντας εμμέσως πλην σαφώς την πρόσκληση για βοήθεια στα μερεμέτια. Και ερχόταν το αύριο και μαζί του η μοδίστρα με τα απαραίτητα σύνεργα. Εννοείται ότι το σπίτι διέθετε ραπτομηχανή. Το μεροκάματο της μοδίστρας ξεκινούσε από το πρωί και έπιανε καλό βράδυ… Υφάσματα, φόδρες, κορδελάκια, κλωστές, μασουράκια, ψαλίδια, μεζούρες, σαπουνάκια - κιμωλίες για τα σημάδια, βελόνες, καρφίτσες, δαχτυλήθρες, βάτες, κουμπιά, γέμιζαν το δωμάτιο, τις πολυθρόνες, το πάτωμα και τις φούστες των φιλενάδων που ερχόταν ευχαρίστως για να βοηθήσουν. Η μέρα ξεκινούσε με καφέ, βουτήγματα αλμυρά και γλυκά, πίτες, μεσημεριανό ταψί στο φούρνο και απογευματινός καφές με κέικ ή ζεστές λαλαγγίτες που έκανε η γειτόνισσα… Καθότι το φίλεμα, μεγάλη υπόθεση σε τέτοιες δουλειές…
Και είχαν πολλά να κάνουν… στριφώματα, ψαροκόκαλο, τρύπωμα, κουμπότρυπες, αλλά και μπόλικο κοινωνικό σχόλιο. Κους-κους και λακριντί σύννεφο, για να περνάει η ώρα, με την καλή έννοια. Παράρτημα εφημερίδας γινόταν το δωμάτιο ραπτικής εκείνη τη μέρα. Ποιος, τι, πού, πότε και γιατί, όλα τα στοιχεία για ένα πλήρες ρεπορτάζ της γειτονιάς και της πόλης. Μοδιστρική στο σπίτι τότε– σόσιαλ μίντια σήμερα: 1 – 0.
Πολλοί τα ζήσαμε αυτά ως παιδιά αλλά και πολλοί σύζυγοι τα θυμούνται αφού «εκδιώκονταν» με τις ευλογίες, μετά τη δουλειά στο καφενείο, μέχρι να τελειώσει η μοδίστρα και να μαζευτεί με τον μαγνήτη ότι έπεσε από καρφίτσα και βελόνα κάτω, προς αποφυγή ατυχημάτων.
Όσο για τις καρφίτσες, ακόμα δεν ξεπέρασα το αγχωτικό σύνδρομο, από την ταχύτητα φωτός με την οποία η μοδίστρα τις έβαζε και τις έβγαζε από τα χείλη της στο ύφασμα και τούμπαλιν. Κι όμως, παρότι μιλούσε παράλληλα με την άκρη του σφιγμένου στόματος, δεν κατάπιε ποτέ καμιά, όπως με τρόμο ανέμενα…
Βλέπεις, ήξεραν πολύ καλά πως να χειριστούν τα εργαλεία της δουλειάς τους!
