Χρειάζονται σταθερή πορεία *Του ιερέως Παναγιώτου Σ. Χαλκιά

Θα ήταν στρουθοκαμηλισμός, φίλοι αναγνώστες, αν ήθελε κανείς να αμφισβητήσει το γεγονός ότι η νεολαία, σε παγκόσμια κλίμακα, περνά μια επικίνδυνη κρίση. Όλοι μιλούν για κρίση της νεολαίας, δείχνοντας με κάθε τρόπο την ανησυχία τους και προτείνοντας, απ’ τη σκοπιά τους, μέτρα για θεραπεία.

Η μηχανοκρατία της εποχής μας, η τάση για πλήρη αποδέσμευση από το παρελθόν, ο κλονισμός της κάθε είδους ασθενείας, η δίψα για την απόλυτη ελευθερία, η μαγεία που ασκούν τα σύγχρονα είδωλα, είναι μερικά από τα βασικά αίτια της κρίσης.

Ιδιαίτερα αισθητή, έχει γίνει από πολλού, η κρίση αυτή στα λεγόμενα προηγμένα κράτη, με πρώτες τις ΗΠΑ και Σουηδία. Συμπυκνώνεται δε στο αίσθημα της μη ικανοποίησης των σημερινών νέων με τίποτε. Δεν πρέπει να υπήρξε εποχή με τόσες δυνατότητες για τους νέους, με τόση αφθονία, με τόσα μέσα ψυχαγωγίας. Κι όμως καθημερινά, μέσα τους παγιώνεται η ανία και η ναυτία, αισθήματα με τα οποία αντικρίζουν την κοινωνία μας. Συνεχώς σταθεροποιείται η πεποίθηση ότι είναι ορφανοί, εγκαταλελειμμένοι, πάμφτωχοι μέσα στη χλιδή τους, κακόμοιροι αριστοκράτες!

Έτσι, παρουσιάζονται, σήμερα οι νέοι, σαν απροσάρμοστοι, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται πολλά προβλήματα, όπως το χάσμα των γενεών, η επιθετικότητα των νέων κατά του «κατεστημένου», η ανατροπή των αιώνιων αξιών, η έντονη αναζήτηση της υλιστικής ευδαιμονίας. Έτσι, επιτείνεται το αίσθημα της ανεστιότητας, στο οποίο και πιο πάνω αναφέρθηκα.

Ένα βιβλίο ντοκουμέντο αυτής της κρίσης, που δημοσιεύτηκε πριν αρκετά χρόνια στην Ελλάδα (προβλήματα και ανησυχίες των εφήβων από γραπτές μαρτυρίες τους: Αικ. Στρίφτου – Κριαρά) αναφέρει, μεταξύ άλλων και τις εξής εξομολογήσεις:

«Τώρα τελευταία», γράφει μια νέα, «έχω γίνει νευρικιά. Θα ‘θελα να τους ξεσκίσω όλους και να φύγω. Πού; Στο άγνωστο κάποιων σκέψεων! Ω, Θεέ μου! Είναι αλήθεια πως απομακρύνθηκα από σένα».

Και σ’ άλλο ημερολόγιο διαβάζουμε: «Θέλω να ζήσω ελεύθερα, με το δικό μου τρόπο, χωρίς να μου υποδεικνύουν οι γονείς μου τι να κάνω. Θέλω να ζήσω μόνη μου, αλλά δεν μ’ αφήνουν!».

Και γνωστός τραγουδιστής διαμαρτύρεται, λέγοντας προς τους μεγάλους: «Άσεμε να κάνω λάθος!!!».

Χρόνια τώρα, γίνομαι δέκτης των ανησυχιών και των προβληματισμών των νέων. Πολλοί απ’ αυτούς με αγωνία αναζητούν «γραμμή πλεύσης», έστω και ένα ζευγάρι «μεταχειρισμένα ιδανικά», καθώς με τρομαγμένο βλέμμα διαπιστώνουν να σβήνει η φλόγα της νεανικής τους ορμής, μέσα σ’ ένα κόσμο, όπου η κοινωνική προβολή με κάθε τρόπο, το κέρδος της ευζωίας, η επαγγελματική ευδοκίμηση, η ατομική διάκριση, αποτελούν τους αμετάθετους στόχους.

Ο αείμνηστος Γ. Θεοτοκάς μας δίνει μια επιγραμματική, αλλά χαρακτηριστική περιγραφή της σύγχρονης νεότητας. «Μια νιότη», γράφει, «ανερμάτιστη, με γκρεμισμένες πίσω της όλες τις γέφυρες, που ξεκινά στην τύχη μεσ’ το χάος του αιώνα μας, ανισόρροπη απ’ τις ακατάπαυστες σεισμικές δονήσεις του σύγχρονου κόσμου, αγριεμένη από το σκοτάδι που την περιζώνει. Προχωρεί, ωστόσο, διψώντας ιδανικά, έτοιμη σε κάθε στιγμή να ριχθεί στους πιο λυσσασμένους φανατισμούς, στην πιο τρελή αισιοδοξία, στην πιο μαύρη απελπισία» (Ημερολόγιο της Αργώς και του Δαιμόνιου σελ. 21).

Αυτή είναι η γενιά για την οποία ο γερουσιαστής Ρόμπερτ Κέννεντυ είχε πει: «Έχει τα πάντα, εκτός από ένα και μόνο πράγμα. Κι αυτό είναι το πιο ουσιαστικό». Απέδιδε έτσι την κακοδαιμονία των νέων στον αποπροσανατολισμό που προέρχεται από την απομάκρυνσή τους από το Θεό.

Κι εδώ, νομίζω, πως βρίσκεται το καίριο σημείο. Οι παλινδρομήσεις των νέων, μας δείχνουν ότι λείπει από μέσα τους το έρμα και ο σταθερός προσανατολισμός. Γι’ αυτό εύκολα μεταβάλλονται σε αθύρματα των κοινωνικών τρικυμιών.

Αν, λοιπόν, σταθεροποιήσουν την πορεία τους προς το Θεό και αναζητήσουν πνευματικό έρμα από τα αιώνια ιδανικά, τότε, νομίζω, ότι θα διευκολυνθεί πολύ η έξοδός τους από τη σύγχυση, την ανία και την απελπισία.