Του ιερέως
Παναγιώτου
Σ. Χαλκιά
(Να τις διαβάσετε, θα σας ωφελήσουν)
Το οικογενειακό περιβάλλον: Το πνεύμα του μικρού παιδιού, μοιάζει με ευαίσθητη φωτογραφική πλάκα, που κρατά την εικόνα κάθε σκέψης ή υποβολής που πέφτει στις αισθήσεις του και δι’ αυτών στο μυαλό του. Το παιδιά ζουν δια μέσου των μεγαλύτερων. Με τις πρώτες κιόλας εντυπώσεις που αποκτούν, διαμορφώνεται κατά ένα μεγάλο μέρος ο μελλοντικός τους χαρακτήρας. Και γι’ αυτό έχουν βαριά ευθύνη οι γονείς, όσοι δεν γνωρίζουν ή δεν θέλουν να προσέξουν την ανάγκη που υπάρχει να διατηρούν στο οικογενειακό περιβάλλον διαρκώς μιας γλυκιάς θαλπωρής ατμόσφαιρα, ηθικής αρμονίας, καλοσύνης και αγνότητας, αγάπης ανυπόκριτης και πηγαίας.
Η σωστή αγωγή του παιδιού: Όσα ελαττώματα αφήσατε με την αμέλεια και την αδιαφορία σας να αποκτήσει το παιδί σας, δε θα τα διορθώσετε με την αυστηρότητα, τις επιπλήξεις και τις τιμωρίες. Ακόμη κι αν του τα υπενθυμίζετε απλά και επιπόλαια, είναι χωρίς αποτέλεσμα, σκληρό και αψυχολόγητο. Αντίθετα, προσπαθήστε να στρέψετε την προσοχή του, τη διανόησή του και την συναισθηματικότητά του προς το αγαθό, το αληθινό, το ωραίο και να κατατοπίσετε βαθμιαία και με ειλικρινή και στοργικό διάλογο την εύπλαστη συνείδησή του προς την πεποίθηση ότι μόνον όταν είναι καλό και είναι όλοι ευχαριστημένοι μαζί του με τη διαγωγή του, θα αισθάνεται και το ίδιο την ωραία χαρά της ηλικίας του και θα είναι πράγματι τότε μια χαρούμενη κατάφαση ζωής, όπως πρέπει να είναι όλα τα παιδιά. Ευτυχισμένα.
Οι διακοπές του παιδιού στην κατασκήνωση: Τα παιδιά έχουν ανάγκη από οργανωμένους ρυθμούς και οριοθετήσεις κατά τις διακοπές. Μόνον έτσι αισθάνονται σιγουριά και προστασία και αυτούς τους οργανωμένους ρυθμούς και τις οριοθετήσεις… τα βρίσκουν μόνο στην οργανωμένη υπαίθρια ζωή της κατασκήνωσης. Γι’ αυτό άλλωστε και ο χρόνος προσαρμογής στους ρυθμούς της πόλης, το σχολείο κ.λπ. μετά τις διακοπές σε κατασκήνωση, είναι πολύ μικρότερος και η όλη προσαρμογή ευκολότερη. Μέσα σε λίγες ημέρες μπαίνουν πάλι με επιτυχία και χωρίς δυσκολίες στους ρυθμούς του σχολείου, διάβασμα, τακτική, πρόγραμμα γενικά στη ζωή, όπως την είχαν αφήσει με τη λήξη της σχολικής χρονιάς με βελτιωμένα γνωρίσματα.
Το σχολείο: Κατηγορεί τους γονείς. Κατηγορεί την κοινωνία. Του γκρεμίζουν ό,τι οικοδομεί. Αλλά ο λόγος έχει αντίλογο: Ότι πρέπει να οικοδομεί καλά, για να μην του γκρεμίζουν οι άλλοι ό,τι οικοδομεί. Τον αντίλογο εκφράζει κι ο ποιητής Παλαμάς με τους στίχους του:
«Σμίλεψε πάλι δάσκαλε ψυχές
χτίσ’ το παλάτι δάσκαλε σοφέ,
θεμέλια βάλε τώρα πιο βαθιά
ο πόλεμος να μην μπορεί να τα γκρεμίσει…».
Παιχνίδι: Η επιλογή του παιχνιδιού για ένα παιδί συνδέεται άμεσα με την επιλογή του τρόπου διαπαιδαγώγησής του. Τα πάντα εξαρτώνται από το «τι ανθρώπους θέλουμε να φτιάξουμε», όπως λένε οι ειδικοί και το παιχνίδι ήταν ανέκαθεν ένα απ’ τα ισχυρότερα μέσα εκπαίδευσης. «Η ηλικία και οι δεξιότητες παίζουν σημαντικό ρόλο στην επιλογή του παιχνιδιού». Τι πρέπει να προσέχετε στην επιλογή:
1. Να μην έχει ακάλυπτα και αιχμηρά μέρη.
2. Να έχει στρογγυλεμένες άκρες.
3. Να καλύπτονται καλά οι εσωτερικοί μηχανισμοί.
4. Να αναγράφεται στο κουτί για ποια ηλικία προορίζεται.
5. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στα παιχνίδια που εκτοξεύουν αντικείμενα, όπως μπίλιες, βέλη κ.λπ.
Τα ΜΗ… Τα απαγορευτικά μέχρι τρομοκρατικά «μη» για τους μικρούς συνεχίζονται και έξω από τους τοίχους του σπιτιού. Χιλιάδες τα «μη Μαρία, τα μη Κωστάκη», μέσα στο σπίτι κάθε μέρα, αλλά και στα πάρκα τα λιγοστά, και στα μουσεία, πολλά τα «μη» και εκεί όπου τα παιδιά υποτίθεται φεύγοντας από τη σπιτική, καθημερινή ασφυξία, πηγαίνουν σε μια λυτρωτική ελευθερία να ξεχυθούν σε κάποιο ελεύθερο χώρο να πράσινο και να κινηθούν, να κυλιστούν και να παίξουν. Να, όμως, που θα τρομερά «μη» παραμονεύουν και εκεί (όχι για τα σκυλάκια, αλλά για τα… παιδάκια). Πινακίδες που ρητά απαγορεύουν να πατήσουν το γρασίδι στις πόλεις τους (επαναλαμβάνω: όχι τα σκυλάκια, αλλά τα… παιδάκια), όπου οι πολίτες μικροί και μεγάλοι πηγαίνουν, κυρίως, στα πάρκα ξένων χωρών για να περπατάνε, να παίζουν και να ξαπλώνουν πάνω στις απέραντες πρασινάδες των πάρκων τους.
Στα πάρκα της Αθήνας το γρασίδι είναι πάντα είδος λεπτεπίλεπτο, καχεκτικό, μισοπεθαμένο. «Μην πατάτε το πράσινο» όπως και οι ταμπέλες στο μουσείο: «Μην αγγίζετε». Οι μεγάλοι διαβάζουν και συμμορφώνονται, τα παιδιά, όμως, όχι, ξεφεύγουν από την προσοχή των γονιών, μεθούν από το πράσινο χαλί και τρέχουν και κυλιούνται και παίζουν πάνω του.
Και τότε έρχεται καταλυτική η αγριοφωνάρα του φύλακα και με σφυρίγματα συνεχή και το γεμάτο οργή και φλόγες βλέμμα του, κόβουν τα αίματα των παιδιών, που δεν μπορούν να καταλάβουν τι κακό έκαναν. Μαρμαρώνουν τα δύστυχα από τον τρόμο και τρέχουν στην αγκαλιά των δικών τους φοβισμένα. Και να φανταστείτε ότι κάποιοι ειδικοί βεβαιώνουν ότι: το γκαζόν όσο πατιέται, τόσο καλλίτερο γίνεται. Να αλλάξουν, λοιπόν, οι απαγορευτικές πινακίδες με τα «μη», αρκετά τα «μη» του σπιτιού, και να τις αντικαταστήσουν με άλλες που να λένε: «ΠΑΤΑΤΕ ΤΗ… ΧΛΟΗ».
Αυτά για σήμερα, αγαπητοί μου φίλοι. Θα επανέλθουμε.
