ΚΑΤΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΥ ΒΡΗΚΑ…

Μέρα εύθυμης αδιακρισίας.

Τι ωραία!

Τα καλοκαίρια καθρεφτίζονταν

σαν  ενθύμια παλιών ημερών.

Έρωτες ασφυκτιούσαν, 

στις «αργίες» των αισθημάτων.  

 Ήμουν σε έξαρση ειν` αληθεια,

περικυκλωμένος από μνήμες.

Οι κήρυκες εμβολίαζαν την πραγματικότητα

τραγουδώντας, 

…τώρα που θα φύγεις πάρε μαζί σου…

 Θυμάσαι μου λέγαν;

Θυμάσαι που ήσουν υπολοχαγός;

Που ήσουν λιανοπωλητής ευρυχωρίας;

Που ήσουν ανθυπασπιστής χωρίς λόγο;

Που άκουγες τις φωνές

απ`  τις γυναίκες που τρέχαν στα ποτάμια;  

Θυμάσαι πόσοι πλανόδιοι μουσικοί  

είχαν αποσιωπηθεί

κατά την διάρκεια των βροχοπτώσεων;  

Πόλη χωρίς καμπαναριό είσαι. 

Περιοχή που παίζεις με πράσινες λέξεις.  

Θυμάσαι μου λέγανε;

Τα αισθήματα 

που τα είχαν ξεχάσει στην πλατεία;

Την ΜΕΡΑ 

που έκλαιγε σαν μωρό;

Την ώρα που νύχτωνε στις φωτογραφίες;

Θυμάσαι 

που από μικρός ρωτούσες γιατί ΥΠΑΡΧΕΙΣ;