Γράφει ο Κώστας Μίζας
Επιμελητής Ανηλίκων Βέροιας
Διάβασα με συγκίνηση χθες κείμενο που “ανέβασε” η ποδοσφαιρική ομάδα της Βέροιας για τον φροντιστή της, Κοσμά Ρουζίντση,για το πόσο το βοήθησε(όντως) η ομάδα αυτό το παιδί με τα τόσα προβλήματα, και ένιωσα την ανάγκη,καθώς τον γνωρίζω πολλά χρόνια,να συμπληρώσω την εικόνα και με κάποιους φανερούς και “αφανείς” που στάθηκαν δίπλα του κι έβαλαν ένα λιθαράκι ο καθένας με τον δικό του τρόπο,με την αγάπη τους,το προσωπικό τους παράδειγμα και τις αξίες που οι ίδιοι ενσάρκωναν,τον σεβασμό που του έδειξαν,πράγματα που είχε τόσο ανάγκη για να πιστέψει στον εαυτό του και να πατήσει στα πόδια του. Θα ήθελα να αναφέρω(κι ας με συγχωρήσει που δεν την ρώτησα) την Ευδοξούλα Τεγούσιου,την ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ (προσωπικό και εθελοντές), το εσπερινό σχολείο,και κάποιους ¨αφανείς”(μου αρκεί που τον έναν τον γνωρίζει ο Κοσμάς και καταλαβαίνει σε ποιόν αναφέρομαι). Στο σημείο αυτό θα ήθελα να περιλάβω ένα μέρος από ένα κείμενο που είχα στείλει πριν χρόνια στις φιλόξενες στήλες της εφημερίδας σας και αφορούσε τον Κοσμά.
“Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που έκανε τις πρώτες δειλές απόπειρες να συνδεθεί με τον “άλλο” κόσμο,σπάζοντας τα (εξωτερικά και εσωτερικά) τείχη του καταυλισμού. Ντροπαλός και ανασφαλής στην αρχή. Κατάφερνε όμως να σε κερδίζει. Το ένιωσε και ο ίδιος στο βλέμμα μας,και αυτό του έδωσε φτερά. Εκτοτε οι επισκέψεις του πύκνωσαν. Το λεξιλόγιό του φτωχό. Δεν είχε πάει καθόλου σχολείο. Το χαμόγελό του όμως σε αντιστάθμισμα κατάφερνε με έναν ανεπαίσθητο τρόπο να μεταφέρει τα ψυχικά του χαρίσματα. Η εμπιστοσύνη που σου δημιουργούσε ήταν σχεδόν ακαριαία.
Από τη σχέση μου μαζί του όλα αυτά τα χρόνια,τολμώ να πώ ότι πήρα περισσότερα πράγματα από όσα έδωσα. Με μετατόπισε από τον παγιωμένο τρόπο μου να προσδιορίζω έννοιες όπως “δυσκολίες”,”αντιξοότητες”,κάνοντάς με( με μία στυφή γεύση ντροπής στο στόμα),να συνειδητοποιήσω το πραγματικό τους βάρος,και το πώς είναι δυνατό αυτό να μην σε καθηλώνει στη μεμψιμοιρία και την μνησικακία.
Το διάστημα που πατούσε ταυτόχρονα σε δύο διακριτούς κόσμους,είχε την οξυδέρκεια να καταλάβει ότι αν πρόδιδε την εμπιστοσύνη των “μπαλαμό”,με μία πράξη απερίσκεπτη(π.χ κλοπή),θα έχανε τα πάντα. Θα επέστρεφε θριαμβευτικά σε όλους(καλοπροαίρετους και μη) η παραδοχή “Ολοι ίδιοι είναι,το έχουν στο αίμα τους”, και έτσι θα έχανε αμετάκλητα την προνομιακή σχέση που του είχαν επιφυλάξει.
Ολα αυτά τα χρόνια κρατούσα την αναπνοή μου από τον φόβο ότι μπορεί να έκανε (θες από οικονομική ανάγκη,θες παρασυρόμενος από μεγαλύτερους οικείους στους οποίους δεν θα είχε το σθένος να εναντιωθεί),το μοιραίο λάθος. Ευτυχώς δεν συνέβη ποτέ κάτι τέτοιο. Αναλογιζόμενος αρκετά παιδιά “φυσιολογικών” οικογενειών που λειτουργούν κάποιες φορές με απίστευτη επιπολαιότητα,αυτό το παιδί που μεγάλωσε χωρίς την καθοδήγηση γονέων,τους οποίους δεν γνώρισε, από πού άντλησε αυτή την ωριμότητα? Πώς κατάφερε να αποδομήσει πρότυπα και αυτοματισμούς που αφθονούν στον μικρόκοσμο του καταυλισμού? “
ΥΓ. Χρόνια σου πολλά Κοσμά
