Καιρό είχα να τον συναντήσω στα στενά της πόλης..Νάτος ξάφνου εμπρός μου με αυτό το γεμάτο θλίψη βλέμμα
-Πάμε να σε κεράσω καφέ μου πρότεινε.Καθίσαμε σε ένα ήσυχο καφενεδακι απο τα πολλά όμορφα που έχει η πόλη μας,όσο πιο απόμερα όμως για να μου μιλήσει.Το ένιωθα ότι το ήθελε πολύ..
-Δεν ήθελα τα γράμματα Όλγα,πάντοτε αγαπούσα και ήθελα να δημιουργώ!Το 1957 επι Καραμανλή άνοιξε μία Τεχνική σχολή (Μηχανοτεχνιτών)Και το 1958 άλλος ένας κλάδος αυτός της σχολής (Ηλεκτροτεχνιτών) 33 παιδιά ξεκινήσαμε να φοιτούμε.4 χρόνια σπουδάζαμε,στο τέλος μείναμε 7 παιδιά! Και μόνο 3 δώσαμε εξετάσεις.Όποιος περνούσε είχε την δυνατότητα να πάει στα Μεταλλουργία Αλουμινίου στην Γαλλία,για μετεκπαίδευση και δουλειά!Το 1961 πήγα φαντάρος,είχα μείνει σε 1 μάθημα.Πήρα δύο μέρες άδεια ήρθα και το έδωσα γραπτώς στην Θεσσαλονίκη στο Καραβάν Σαραι ,και το τεχνικό κομμάτι στις πετρελαιομηχανές των τρένων στον ΟΣΕ Θεσσαλονίκης.Ρούφηξε μια γουλιά από τον καφέ του και παρότρυνε και εμένα να κάνω το ίδιο και ξανάρχισε τις αναδρομές του στα μονοπάτια του παρελθόντος...
-Κατά την στρατιωτική μου θητεία,πήρα πολλές διακρίσεις για τις τεχνικές μου υπηρεσίες(20 μέρες τιμητική άδεια και έπαινος)Μετά αφού πήρα το πτυχίο μου,έφυγα στην Σουηδία και μπήκα σε μία μεγάλη εταιρεία αυτοκινήτων.Από το πρωί μέχρι τις 5 το απόγευμα στην εταιρεία!Και απο τις 5 μέχρι το βράδυ καθάριζα σπίτια,και σκάλες.Τα Σαββατ\κα έψηνα σε ένα εστιατόριο λουκάνικα και μπριζόλες.Ήμουν με 2 ώρες ύπνου κάθε βράδυ για 2 χρόνια!
-Γιατί κύριε Πέτρο δουλεύατε τόσο πολύ;
-Το όνειρο μου κόρη μου ήτανε να γυρίσω στην Ελλάδα και να ανοίξω ένα υπερσύγχρονο συνεργείο με προδιαγραφές Ευρώπης!Όμως όπως βλέπεις άλλα σχέδια είχε ο Θεός..Όταν μου μιλάει αυτός ο άνθρωπος χωρίς να το θέλω ζώ και εγώ μαζί του τις αναμνήσεις του Έχει έναν τρόπο να σε παρασέρνει και να σε αναγκάζει να γεύεσαι την ορμή της νιότης,να μοιράζεσαι τα όνειρα και τις επιτυχίες του.Να γνωρίζεις καινούργιες πόλεις με τα μεγάλα κτίρια,τους δρόμους της,την καθημερινότητα της,και μέσα σε αυτό το ξένο περιβάλλον μια ελληνική φιγούρα γεμάτη πάθος για δημιουργία να προσπαθεί να την κατακτήσει σαν πειρατής κουρσάρος
-Στην υγειά μας Όλγα μου,μου είπε και ήπιε κρύο νεράκι απο το ποτήρι του Ένα γκρίζο σύννεφο φάνηκε στα μάτια του,και η βροχή των δακρύων ήταν έτοιμη να κυλήσει στα μάγουλα του.
-Αχ! είμασταν με την γυναίκα μου 2 φρέσκα κλαδάκια,φιληθηκαμε,αγκαλιαστήκαμε,σφίξαμε γερά τα χέρια πορευτήκαμε και παλέψαμε μαζί στην ζωή Κάναμε ένα γερό δέντρο που έβγαλε και αυτό τα δικά του κλαδιά.Ξάφνου έπεσε ένας κεραυνός και έσκισε το δέντρο μας στα δύο!Το μισό κάηκε και το άλλο μισό έμεινε να σιγοκαιει για το υπόλοιπο της ζωής του...Με κόπο κρατούσα τα δάκρυα μου για να μην δείξω την συγκίνηση μουΤον άφησα εκεί στην γωνιά του μικρού καφενέ να τελειώσει τον καφέ του,έπρεπε να φύγω τον ευχαρίστησα για το υπέροχο και γεμάτο αποκαλύψεις πρωινό.Οι άνθρωποι της γενιάς του θαρραλέοι,δημιουργικοί,σωστοί πολεμιστές για ένα καλύτερο αύριο..
Τον ευχαριστώ,και του το αφιερώνω
Στον Κύριο Π.Χ με αγάπη και θαυμασμό!
Όλγα Κουτμηρίδου-Μεταξά
