Του ιερέως
Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Ένας μεγάλος θίασος, φίλοι αναγνώστες, κάνει γύρω μας τις παραστάσεις του. Ένας μεγάλος θίασος στη σκηνή της ζωής οργανώνει και παίζει τις φαρσοκωμωδίες του. Πολύ συχνά και τις τραγωδίες του.
«Τα παιδία παίζει» ήθελε η αττική σύνταξη. Η κοινωνική σύνταξη θέλει πολλούς να παίζουν. «Τι παίζει», σου λέει ο άλλος, προσπαθώντας να μάθει αν συμβαίνει κάτι.
Τόσα και τόσοι παίζουν και παίζονται. Η πρέφα, το τάβλι, το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, η πιθανότητα.
Και ο παπάς. Δεν είναι λίγοι που σου παίζουν τον παπά. Μάτσο οι παπατζήδες. Εδώ που φτάσαμε είναι λιγότεροι οι παπάδες από τους παπατζήδες.
Παίζεται, φυσικά, και ο ρόλος.
Μερικές ιδιότητες, μερικοί τίτλοι είναι ρόλοι που παίζονται. Και χωρίς τη συμμετοχή της καρδιάς. Χωρίς αντανάκλαση στο εσωτερικό μας.
Θέατρο η ανθρώπινη κοινωνία και κάθε πράξη μας πρέπει να παιχτεί πειστικά.
Ρόλοι πολλοί, πρωταγωνιστικοί, πρώτοι και δεύτεροι, κωμικοί ή δραματικοί.
Ο δημοκράτης είναι ρόλος. Βρίσκεται στο ρεπερτόριο όλων όσοι φλερτάρουν με την εξουσία ή με την ευκαιρία. Η δημοκρατία γίνεται πρόφαση των σπεκουλαδόρων (κερδοσκόπων).
Γενικά, ο εραστής είναι ρόλος. Ένας ρόλος που χρειάζεται πολλές πρόβες. Έτσι και δεν τον παίζεις καλά, θα εμπαίζουν εσένα.
Και ο κυριλές είναι ρόλος. Για να τον υποδυθείς με επιτυχία, πρέπει να υποδύεσαι και να ενδύεσαι καλά.
Ο οικονομημένος είναι ρόλος. Και μάλιστα σύνθετος. Η γυναίκα πρέπει να τον ξέρει σαν τίμιο βιοπαλαιστή. Η εφορία μπατίρη και η φιλενάδα εφοπλιστή.
Και ο θεοσεβής μπορεί να είναι ρόλος. Μερικοί μεγαλοσταυρίτες ξέρουν καλά τους μονόλογους και τις ατάκες τους.
Πρέπει ν’ αφήσεις το αποτύπωμά σου πάνω στις εικόνες που τις ασπάζεσαι. Να σε πονάει η μέση απ’ τις πολλές μετάνοιες. Να φλέγεσαι από τις θερμές ικεσίες υπέρ των συνανθρώπων σου.
Γενικότερα, ο καλός χριστιανός είναι ρόλος. Τον ερμηνεύουν οι περισσότεροι.
Οι παρεκκλησιαστικές οργανώσεις είναι γεμάτες από «καλούς» χριστιανούς.
Ο διευθυντής είναι ρόλος.
Και ο γόης είναι ρόλος. Διαθέτει, όμως, και κάποια γνωρίσματα. Απαιτεί προσόντα εσωτερικά και εξωτερικά.
Υπάρχει, θα μου πείτε και ο γόης των φιδιών. Υπάρχουν, βέβαια και φίδια που γοητεύουν και ύστερα τσιμπούν και σακατεύουν.
Και η ωραία είναι ρόλος. Συνήθως παίζεται μπροστά σ’ έναν καθρέφτη. Ο σοβαρός είναι χαρακτήρας. Ο σοβαροφανής είναι ρόλος. Και μάλιστα πρωταγωνιστικός. Όσοι μας εξουσιάζουν είναι σοβαροφανείς.
Ο Πρωθυπουργός είναι ρόλος. Αυτός που τον παίζει πρέπει να διαθέτει μεγάλες υποκριτικές ικανότητες. Αλλιώς, κλάψτον. Αντί για χειροκροτήματα θα φάει… μούντζες!
Εξυπακούεται πως και το αξίωμα του υπουργού είναι ρόλος. Με μια επισήμανση. Οι μισοί υπουργοί είναι υποκριτές με μάσκα. Οι άλλοι μισοί είναι σκέτα μασκαράδες.
Πρέπει, όμως, φίλοι αναγνώστες, να με διακόψετε, και να με ρωτήσετε: Όλα αυτά που γράφεις, τι ρόλο παίζουν;
