Τα φαντάσματα του παρελθόντος και η ρήτρα διαφυγής

Του Κώστα Μίζα-Επιμελητή Ανηλίκων Βέροιας

“Το παρελθόν είναι πολύ πιο απρόβλεπτο από το μέλλον. ”

ΑΝΤΟΝΙΟ ΛΟΜΠΟ ΑΝΤΟΥΝΕΣ

Τί απέγιναν άραγε όλοι αυτοί; Γιατί χάθηκαν; Πρόσωπα “σημαντικά” κάποτε,που βρέθηκαν για ένα διάστημα κοντά μας κι έπειτα ξεχάστηκαν.

Πιθανόν είναι η τάση της εποχής να προχωράμε “μπροστά” και να μην “κολλάμε” στο παρελθόν.

Γιατί όμως μας φοβίζει το παρελθόν;

Μήπως εξαιτίας υποσχέσεων που δεν τηρήσαμε;

Θέλουμε να ξεχάσουμε αυτό που υπήρξαμε τότε και τα λάθη του;

Μας ενοχλεί γιατί μας θυμίζει αυτό που γίναμε τώρα;

Σε ποιό σημείο “κόπηκε” το νήμα;

Το επιλέξαμε ή οι συνθήκες μας το επέβαλαν και ο χρόνος μας έκανε να το συνηθίσουμε;

Ψελλίζουμε διακιολογίες ότι το “παλιό” έδωσε ό,τι είχε να δώσει και πλέον αποτελεί “τροχοπέδη” στο παρόν,αποφεύγοντας να σκεφτούμε πόσο “χρησιμοθηρικό” ακούγεται.

Μήπως το “πνεύμα της εποχής” που υπαγορεύει να “πετάμε” τα “πράγματα” πριν παλιώσουν, υποκύπτοντας στη σαγήνη του “νέου” έχει μεταφερθεί ασυναίσθητα και στη “διαφυγή” από τους ανθρώπους,ενώ συνδέεται με ένα αόρατο νήμα με τη λογική ενός “συστήματος” που λειτουργεί με αυτό τον τρόπο προκειμένου να αναπαράγεται απρόσκοπτα;

Μπορείς να διαγράψεις το παρελθόν; Να ζεις προσποιούμενος ότι δεν υπάρχει;

Ας μη γελιόμαστε. Κάποιες φορές κύματα νοσταλγίας θα κάνουν ύπουλα και απροειδοποίητα την εμφάνισή τους. Είναι αναπόφευκτο. Είναι συναίσθημα ξεπερασμένο; Ρετρό; Μελό; Αχρηστο; Ανώφελο; Μπορεί, αλλά ίσως ξεχνάμε ότι το αντίθετο της λήθης είναι η αλήθεια.

Μπορούμε όμως να αντέξουμε την αλήθεια;