Κύριε Διευθυντά και αναγνώστες
Γεννήθηκα στη Μ. Σάντα Ημαθίας το 1930 από γονείς πρόσφυγες του 1921 που ξεριζώθηκαν από τον Πόντο, της περιοχής Τραπεζούντας, στην Τουρκία και εγκαταστάθηκαν εδώ στην Ελλάδα, στο χωριό που το ονόμασαν Μικρή Σάντα.
Εκεί τελείωσα το Δημοτικό Σχολείο και εδώ στη Βέροια το Γυμνάσιο το 1948.
Σήμερα δεν θα σας πω κάτι από τις «μικρές ιστορίες της ζωής μου» για να στείλω ένα μεγάλο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στις γυναίκες κόρες μου, εγώ έτσι τις ονομάζω. Είναι όλες μεσήλικες, στην ηλικία της κόρης μου, η οποία μας φροντίζει καθημερινά, εμένα τον πατέρα της, 92 χρόνων και τη μαμά της 87 χρόνων. Δεν μας στερεί σε τίποτε. Το φαγητό μας, την καθαριότητά μας, τους γιατρούς και τα φάρμακά μας και όλες τις εξωτερικές δουλειές. Είναι όπως βλέπετε και οι αρρώστιες.
Τον Ιούλιο ανεβήκαμε στο χωριό για να αποφύγουμε τις μεγάλες ζέστες και μετά από μία εβδομάδα που η κόρη μας λόγω πυρετού δεν μπορούσε να μας φροντίσει για κάποιες ημέρες, κατεβήκαμε στο σπίτι μας στη Βέροια.
Τις δύσκολες αυτές μέρες οι καλές μου κυρίες, έτρεξαν να μας συνδράμουν, να μας περιποιηθούν, στο σπιτικό φαγητό, στα φάρμακα πρωΐ, μεσημέρι και βράδυ και στις δουλειές του σπιτιού, ώστε να αισθανόμαστε άνετα μέχρι να τελειώσει η περιπέτεια της κόρης μας.
Ένα μεγάλο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» σε αυτές τις γυναίκες που μας έδωσαν όλη τους την αγάπη. Είναι γυναίκες της εκκλησίας, τις βλέπω στο Ναό που βοηθούν τον παπά στη λειτουργία και σε όλες τις δουλειές της εκκλησίας και αισθάνομαι την ανάγκη να τις ευχαριστήσω και δημόσια, διότι το αξίζουν.
Ο πατέρας μου ήταν μαραγκός και έχω τα περισσότερα από τα χειροποίητα εργαλεία του. Όταν πήρα την σύνταξή μου σκέφθηκα να κάνω μικρά σκαμνάκια (καθίσματα), που τα έφτιαχνε και ο πατέρας μου. Είναι τέσσερα ποδαράκια και 12 τσιλίκια που τα συνδέουν (0,35 χ 0,35 και ύψος 0,35). Το επάνω μέρος το πλέκω με χρωματιστά κορδόνια που δίνουν ομορφιά και χάρη στο σκαμνάκι.
Οι πόντιες γυναίκες τα χρησιμοποιούσαν και στην κουζίνα και στο μπάνιο. Ξεκουράζουν την γυναίκα, αποφεύγοντας την ορθοστασία στην κουζίνα.
Στο δε λουτρό τα βάζουν δίπλα στην καθίστρα και λούζονται οι ηλικιωμένοι και όσοι δεν μπορούν να μπουν στην μπανιέρα, αποφεύγοντας και τα ατυχήματα.
Έτσι λοιπόν κι εγώ έκανα και θα κάνω τέτοια σκαμνάκια, δώρο, σε όλες αυτές τις γυναίκες «κόρες μου».
Τις αγαπώ πολύ και πάλι τις ευχαριστώ για την πράξη τους αυτή να βοηθούν τους ηλικιωμένους και τους έχοντες ανάγκη βοήθειας.
Τις εύχομαι υγεία και στις οικογένειές τους και να έχουν ό,τι επιθυμούν στο υπόλοιπο της ζωής τους.
Ο παππούς Ευριπίδης
από τις «Μικρές ιστορίες της ζωής του»
