Λόγω των ημερών, θα σας πω την γνώμη μου για τον θάνατο. Δεν είναι καλή. Για ένα πράγμα είμαι σίγουρη. Όταν φύγει κάποιος από την ζωή, εκείνοι που τον αγαπούν και μένουν πίσω, τον αναζητούν και πονούν όσα χρόνια κι αν περάσουν. Λένε πως ο χρόνος είναι γιατρός... Δεν ξέρω πότε και από πού πήρε πτυχίο, αλλά επιτρέψτε μου να πω πως δεν τα πολυκαταφέρνει... Διότι αν τα κατάφερνε όλα θα περνούσαν στην λήθη και δεν θα νιώθαμε. Όσοι όμως νιώθουμε, δηλαδή όσοι χάσαμε αγαπημένους ανθρώπους, ξέρουμε πολύ καλά ότι ο χρόνος δεν θεραπεύει. Η καθημερινότητα, οι υποχρεώσεις προς τα παιδιά μας και άλλα συγγενικά πρόσωπα, και ο ρυθμός της ζωής, μας αποσπούν για λίγο την προσοχή από τον πόνο της απώλειας.
Κι έτσι κυλούν τα χρόνια. Με τις μνήμες φυσικά ανεξίτηλες. Και αυτή, αν θέλετε την άποψη μου, είναι η αθανασία της ψυχής. Το αποτύπωμα που αφήνουμε πίσω μας. Η ανάμνηση της ύπαρξης μας, των πράξεων μας, των συναισθημάτων που γεννήσαμε στους συνανθρώπους μας, στους οικείους μας. Αυτή είναι η ουσία της επίγειας ζωής. Γιατί στο τέλος μένει μόνο η αγάπη. Η ανιδιοτελής και άνευ όρων αγάπη της μαμάς στην δική μου περίπτωση. Αναντικατάστατη, μοναδική, καθαρή και δυνατή που παρόμοια δεν έχω ξανανιώσει. Την οποία αναζητώ ακόμα και σήμερα, που έχοντας γίνει κι εγώ μητέρα προσφέρω την ίδια αγάπη και αφοσίωση στο δικό μου παιδί όπως μου δίδαξε εκείνη. Η μητέρα μου, έλεγε «Όταν γίνεις μητέρα θα καταλάβεις». Έγινα μητέρα και κατάλαβα ότι η αυτοθυσία, η συνεχής προσφορά, η αληθινή αγάπη, η μόνιμα ανοιχτή αγκαλιά και η αποδοχή, δηλαδή όλα όσα εισέπραξα κι εγώ σαν παιδί από την μητέρα μου, είναι τα αυτονόητα.
Τρία χρόνια..
Και λείπει κάθε μέρα. Και πονάει κάθε μέρα. Και ποτέ δεν θα γεμίσει αυτό το κενό. Ζει όμως μέσα μου, μέσα από το παιδί μου, από την οικογένειά μου.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα.
Δέσποινα Χατζόγλου
