Της Καλλιόπης Λοτσοπούλου – Χειμωνίδου*
Καθημερινά, ανοίγοντας την τηλεόραση ή διαβάζοντας τον τύπο, κυρίαρχα θέματα, το μπούλινγκ, η επιθετικότητα, οι ξυλοδαρμοί, οι βιασμοί, η εγκληματικότητα. Θλίψη, προβληματισμοί και ερωτήματα όλων μας.
Γιατί; Τι φταίει; Ποιοι παράγοντες συνετέλεσαν στην αύξηση αυτών των απαράδεκτων γεγονότων;
Δυστυχώς, οι διαπιστώσεις τρομάζουν. Νέοι άνθρωποι, αλλά και παιδιά, μαθητές όλων των βαθμίδων, απερίσκεπτα και ανεύθυνα, βρίζουν, ειρωνεύονται, χτυπούν σπρώχνουν, κλοτσούν, βιάζουν, εγκληματούν σκοτώνουν.
Ενδοσκοπώντας τον ψυχισμό αυτών των νέων, διαπιστώνουμε, νεύρα, ανασφάλεια, κακία, εκδικητικές τάσεις, ροπή στην επιθετικότητα, έλλειψη ανθρωπιάς και απαξίωση της ύπαρξης του ανθρώπου.
Ποιες όμως είναι οι έκδηλες αιτίες όλων αυτών των αρνητικών τάσεων;
Μεγάλο ποσοστό παιδιών, ζήσαν, ή ζουν ακόμη, σκληρά και επώδυνα παιδικά χρόνια. Τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής, είναι πολύ βασικά, στη θεμελίωση της ψυχικής υγείας του ανθρώπου. Άραγε πως τα έζησε το ένοχο παιδί; Ποιες εικόνες είναι εντυπωμένες στη μνήμη και στην ψυχή του! Τι άκουσε, τι είδε, τι πέρασε στο οικογενειακό του περιβάλλον;
Μήπως, γκρίνια, καυγάδες, βρισιές προστριβές, στερήσεις βασικών αγαθών, φτώχεια, συγκρίσεις πλούτου και ανέχειας, ίσως και ξυλοδαρμούς και επιθέσεις και, και…..
Κανείς δεν τον πλησίασε. Στερήθηκε το χάδι, τη ζεστή αγκαλιά, την αγάπη, τη θαλπωρή και περνώντας τα χρόνια κρίνει, συγκρίνει και επαναστατεί.
Δεν ξέρει ν’ αγαπά τον άνθρωπο, αφού ποτέ δεν αγαπήθηκε από άνθρωπο. Και εμείς όλοι οι βολεμένοι, τι κάνουμε; Ποιοι από μας, ποια πολιτεία, ποιοι ψυχολόγοι, παιδαγωγοί, σχολικοί παράγοντες και ειδικοί, φρόντισαν με συνεχόμενη προσπάθεια, να προλάβουν ή να περιορίσουν, ακόμα και να σταματήσουν τα φριχτά αυτά φαινόμενα;
Νομίζω υπάρχουν τρόποι που θα βοηθήσουν. Π.χ σεμινάρια γονέων, εκπαιδευτικών και κοινωνικών παραγόντων. Μπορεί νομίζω η πολιτεία με τη βοήθεια ψυχολόγων να πλησιάζει το περιβάλλον που ζουν αυτά τα παιδιά. Η παρουσία τους και η νουθεσία τους θα φέρει θετικά αποτελέσματα.
Τολμώ να προτείνω, να επιτραπεί από την πολιτεία, στους δασκάλους της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, να αφιερώνουν μια ώρα την εβδομάδα και να συζητούν με τα παιδιά, θέματα (εκτός ύλης) και να τους περνούν, ίσως και με παραδείγματα , μηνύματα, ήθους, αγάπης, ανθρωπιάς, σεβασμού, αλληλεγγύης, συμπαράστασης, ακόμα και αγάπης στα ζώα. Πιστεύω πως τα παιδιά που δείχνουν αγάπη σε κάποιο ζωάκι, δύσκολα θα κάνουν κακό σε άνθρωπο.
Η μια αυτή ώρα συζητήσεων και διαλόγου, θα ωφελήσει όλα τα παιδιά. Ίσως όμως κάποια απ’ αυτά, δεν άκουσαν ποτέ λόγο και παραδείγματα ανθρωπιάς.
Μπορούν οι εκπαιδευτικοί να γαληνέψουν τις δυστυχισμένες παιδικές ψυχές και να ετοιμάσουν σωστούς εφήβους και μελλοντικά αξιόλογους πολίτες. Πιστέψτε τους!
Με την προσπάθεια λοιπόν όλων μας και ο καθένας στον τομέα του, ίσως το μέλλον να είναι ελπιδοφόρο.
Ευχόμαστε να μειωθούν και γρήγορα να μην υπάρχουν τα τρομακτικά αυτά γεγονότα, που πληγώνουν και αφορούν όλους μας .
*Δασκάλα συνταξιούχος
