Του ιερέως Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Οι δύο αυτοί αντιφατικοί όροι, φίλοι αναγνώστες, αποτέλεσαν (προ καιρού) τον υπότιτλο ενός τηλεοπτικού δελτίου ειδήσεων, που αναφερόταν στα τρέχοντα γεγονότα πολεμικής προετοιμασίας μιας μεγάλης χώρας εναντίον μιας άλλης πετρελαιοπαραγωγού χώρας.
Ο υπότιτλος αναφερόταν στις συντονισμένες προσπάθειες των άλλων κρατών στο πλαίσιο του Ο.Η.Ε., με στόχους όχι μόνο την αποφυγή της πολεμικής σύγκρουσης, αλλά και τη διασφάλιση της παγκόσμιας ειρήνης. Ο υπότιτλος αυτός δημιουργεί έντονο προβληματισμό σε κάθε χριστιανική συνείδηση, η οποία τη λέξη «μάχη» την αντικαθιστά με τη φράση «εν Χριστώ». Αυτό σημαίνει ότι η ειρήνη, στην προσωπική και κοινωνική της διάσταση, είναι θείο δώρο σε όσους πιστεύουν στον αρχηγό της ειρήνης, τον Χριστό: «Ερήνη αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν. Ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν» (Ιωάν. 14, 27).
Αυτή η θεόσδοτη ειρήνη εκδηλώνεται σε ομόκεντρους διαδοχικούς κύκλους, με επίκεντρο το θεανθρώπινο πρόσωπο του Χριστού. Ο πρώτος μικρός κύκλος αντιστοιχεί στην προσωπική ειρήνη του πιστού χριστιανού. Αυτή εκδηλώνεται ως εσωτερική γαλήνη και ψυχοσωματική ισορροπία Ο χριστιανός έχει διαγράψει από το λεξιλόγιό του τις λέξεις αντιπάθεια, αντίθεση, σύγκρουση με το συνάνθρωπό του. Κι αυτό γιατί τις σχέσεις του με τους άλλους καθορίζει η εντολή του Χριστού «Αγαπάτε αλλήλους» (Ιωάν. 13, 34). Ο χριστιανός είναι ειρηνόφιλος, ειρηνοφόρος και ειρηνοποιός.
Ο δεύτερος κύκλος αντιστοιχεί στην κοινωνική ειρήνη, η οποία έχει ως προϋπόθεση την προσωπική ειρήνη. Σε μια πραγματική χριστιανική κοινωνία οι διαπροσωπικές σχέσεις βασίζονται στην αμοιβαία αγάπη, εκτίμηση και αλληλεγγύη. Είναι ευνόητο ότι η κοινωνική ειρήνη αρχικά εκδηλώνεται μέσα στην οικογένεια, η οποία αποτελεί το κύτταρο της κοινωνίας. Επιτακτικό αίτημα της εποχής μας είναι η αναθέρμανση των σχέσεων ειλικρινούς αγάπης μεταξύ των μελών της κοινωνίας.
Αν επεκτείνουμε αυτή την έννοια της ειρήνης στον επόμενο κύκλο, θα διαπιστώσουμε την άμεση αναγκαιότητα προστασίας της παγκόσμιας ειρήνης. Η Εκκλησία εύχεται «υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου» και «…ερήνη τω κόσμω, παρά του Κυρίου αιτησώμεθα».
Η πραγματοποίηση, όμως του αιτήματος αυτού προσκρούει σε εθνικιστικές φιλοδοξίες, σε ισχυρά οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα και σε ιδεολογικά σχήματα. Οι παραπάνω λόγοι αποτέλεσαν τα αίτια της ίδρυσης διεθνών οργανισμών για την προστασία και την εξασφάλιση της ειρήνης σε παγκόσμια κλίμακα ή για την ειρηνική επίλυση των διαφορών μεταξύ των κρατών. Είναι, όμως, διαπιστωμένο ότι και αυτών των οργανισμών οι προσπάθειες σπανίως έχουν θετικά αποτελέσματα. Δικαιολογημένα, λοιπόν, φιλειρηνικοί άνθρωποι και λαοί δίνουν τη «μάχη για την ειρήνη».
Το μεγάλο και αναντικατάστατο αγαθό της ειρήνης, σε όλες τις διαστάσεις της, αποτελεί μόνιμο και καθολικό αίτημα των λαών. Μέσα στο πλαίσιο μιας γνήσιας και χριστιανικής ζωής το αίτημα αυτό μετατρέπεται σε αίτηση προς τον χορηγό παντός αγαθού: «Έτι δεόμεθα υπέρ ελέους, ζωής, ειρήνης…». Η παρουσία των χριστιανών σε κάθε αγωνιστική προσπάθεια για την εξασφάλιση της ειρήνης σε όλες τις μορφές της πρέπει να είναι δυναμική και έμπρακτη. Η αφετηρία της, φίλοι αναγνώστες, βρίσκεται μέσα στον καθένα μας, με αλυσιδωτές προεκτάσεις στο περιβάλλον μας.
