Με αφορμή μία τυχαία συνάντηση που είχε με μία δασκάλα που εργάζεται σε σχολείο της Βέροιας και μία σύντομη συζήτηση μαζί της για τις εκπαιδευτικές της δράσεις στην τάξη, για τις οποίες από τη μία ήταν ικανοποιημένη από την συμμετοχή των παιδιών κι από την άλλη λυπημένη, από κάποιες αντιδράσεις συναδέλφων της που σχολίασαν το κουράγιο της να ασχολείται ακόμη με τέτοια θέματα, ο πρώην συντονιστής εκπαιδευτικού έργου κ. Γιώργος Μακαρατζής, σχολιάζει με επιστολή του προς τον τοπικό Τύπο και στο «Λαό» το εξής: «Τι έχουμε εδώ λοιπόν;
Μια παράλογη κατάσταση! Από τη μια πλευρά, θέλουμε εκπαιδευτικούς που θέτουν τους μαθητές και τις μαθήτριες στο επίκεντρο της διδασκαλίας, τους εμπλέκουν ενεργά σε δραστηριότητες που προάγουν την κριτική και δημιουργική σκέψη, τους μαθαίνουν πώς να μαθαίνουν και τους βοηθούν να αναπτύξουν κοινωνικές δεξιότητες που είναι απαραίτητες για την ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης. Από την άλλη, αντί να τους ενθαρρύνουμε και να τους ανταμείβουμε για το αξιόλογο έργο τους, επιτρέπουμε να τους προσβάλλουν και να τους στενοχωρούν με αυτόν τον τρόπο! Αντί να τους προβάλλουμε ως παράδειγμα προς μίμηση, να τους επαινούμε, να τους υποστηρίζουμε και να μαθαίνουμε από αυτούς, τους απογοητεύουμε και προσπαθούμε να μειώσουμε τη δουλειά τους! Πρέπει, επιτέλους, να μπει ένα τέλος σε αυτή την παράλογη κατάσταση! Θεωρώ ότι αναγκαία συνθήκη για τη βελτίωση του εκπαιδευτικού έργου αποτελεί η απόφαση της πολιτείας να εφαρμόσει την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών με τέτοιον τρόπο, ώστε όσοι είναι περισσότερο αποτελεσματικοί στο έργο τους ν’ ανταμείβονται όχι μόνο με μόρια, όπως προβλέπει ο σχετικός νόμος αλλά και με οικονομικά οφέλη και υπηρεσιακή εξέλιξη. Με αυτόν τον τρόπο αφενός θα νιώσουν ικανοποίηση ότι το έργο τους αποκτά προστιθέμενη αξία και αφετέρου θα έχουν ισχυρά κίνητρα για να το συνεχίσουν με περισσότερη αποτελεσματικότητα».
