Από τις σημαντικότερες αξίες που μου μετέφερε η μητέρα μου, Ρούλα, ήταν η βοήθεια στον συνάνθρωπο και ειδικότερα η εθελοντική αιμοδοσία. Αυτή ήταν που με προέτρεψε με την ενηλικίωση μου να εγγραφώ ως εθελοντής αιμοδότης και μάλιστα με την προτροπή να προστρέχω πάντα όταν υπάρχει ανάγκη για αίμα, γιατί είναι ανάγκη ζωής. Σήμερα 1η Μαρτίου, συμπληρώνονται 7 χρόνια από την απώλειά της(2016) και αισθάνομαι την ανάγκη εκτός από τα πατροπαράδοτα έθιμα τιμής και μνήμης που κάνουμε όλοι όσοι χάσαμε δικούς μας ανθρώπους, να κάνω ένα βήμα παραπάνω.
Σας προτρέπω στην μνήμη των δικών σας ανθρώπων εκτός από το κεράκι, τα κόλλυβα και το τρισάγιο, να αφιερώσετε 10 λεπτά και να επισκεφθείτε το τμήμα αιμοδοσίας του πλησιέστερου νοσοκομείου και να δώσετε, εφόσον είστε υγιείς, αίμα. Να δώσετε τόσο εύκολα ζωή σε ανθρώπους που την χρειάζονται.
Τιμήστε αυτούς που έφυγαν δίνοντας ζωή…
Ζήσης Μιχ. Πατσίκας
