Γράφει ο
Παναγιώτης
Παπαδόπουλος
Φιλόλογος
« Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού, και φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν.» Βίβλος
Οι ηγέτες του Σοβιετικού Καθεστώτος μετά την επικράτηση των Μπολσεβίκων, έδειξαν επιθετικές διαθέσεις στην ορθόδοξη χριστιανική πίστη του Ρωσικού λαού. Προσπάθησαν με κάθε τρόπο ανήθικο να την υποβαθμίσουν στα μάτια των χριστιανών και να την απορρίψουν. Ένας τρόπος από αυτούς ήταν η επιτιμητική και απαξιωτική προπαγάνδα. Κάποια φορά κάλεσαν τους κατοίκους μιας πόλης σε μια μεγάλη αίθουσα να παρακολουθήσουν ενημερωτική διάλεξη για τις αρνητικές αλήθειες της ορθοδοξίας. Μίλησαν οι εισηγητές με σκοπό την αποδόμηση της δογματικής εικόνας, όπως την είχαν υιοθετήσει και πιστέψει οι ορθόδοξοι πολίτες. Μετά το τέλος της εκδήλωσης ένας από τους εισηγητές ρώτησε τους παρισταμένους, αν έχει να ρωτήσει κανείς. « Άκρα του τάφου σιωπής..» στην αίθουσα βασιλεύει. Κάποια στιγμή σηκώθηκε από το πλήθος ένας ηλικιωμένος και στάθηκε για λίγα λεπτά άφωνος. Το άσπρο χρώμα των μαλλιών του ενώ το βλέμμα του ήρεμο και γαλήνιο. Αφού όρθωσε το κορμί του και το βλέμμα προς τους περιφρονητές της λατρείας του, άρχισε να ψάλλει δυνατά: «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών …»ενώ ταυτόχρονα ξεκίνησε για την αποχώρηση. Σε λίγο σηκώθηκαν στην αίθουσα μερικοί, στη συνέχεια πολλοί και τέλος όλοι τον μιμήθηκαν και άρχισαν να βγαίνουν έξω, ενώ ψάλλουν το «Χριστός Ανέστη…» Μόλις βγήκαν όλοι έξω πηγαίνοντας στα σπίτια τους, ενώ συνέχισαν να ψάλλουν χωρίς φόβο και πάθος. Τώρα κατάλαβαν οι διώκτες του θρησκευτικού συναισθήματος ότι οι ρίζες της χριστιανοσύνης είναι βαθιές και ποτίζονται στις όχθες του Ιορδάνη ποταμού ενώ για τους χριστιανούς τα λόγια αυτά αποτελούν την ιαχή του νικητή του θανάτου. Ο ύμνος αυτός δεν επιδέχεται αμφισβητήσεις και διαπραγματεύσεις. Ο εκχριστιανισμός των Ρώσων μετρούσε χίλια χρόνια και έφτανε μέχρι τον Βλαδίμηρο τον Α’, το έτος 988, στην τότε πρωτεύουσα ης Ρωσίας ,στο Κίεβο. Τότε με προτροπή του Βλαδίμηρου έγινε ο εκχριστιανισμός του σλαβικού λαού των Ρώσων και η ομαδική βάπτιση στους ποταμούς. Ήταν μια συμφωνία του ρώσου ηγεμόνα με τον Αυτοκράτορα Βασίλειο Β’ με αντάλλαγμα το γάμο του με την Πριγκίπισσα Άννα, αδερφή του. Ο ρωσικός λαός έκτοτε παραμένει μέχρι σήμερα πιστός στις παραδόσεις και τα δόγματα της ορθοδοξίας. « Ο Ρώσος ηγεμόνας ζήτησε ως σύζυγο την αδελφή του Βασίλειου Άννα και ως αντάλλαγμα δέχτηκε να εκχριστιανιστούν ο ίδιος και ο λαός του. Η Άννα ήταν τότε περίπου 25 ετών. Αρχικά αντέδρασε έντονα. Όπως γράφει ο G. Ostogorsky.
Σήμερα την εποχή της καταναλωτικής κοινωνίας και της αμφισβήτησης των πάντων που ζούμε, πολλοί πιστεύουν ότι το χριστιανικό φρόνημα και οικοδόμημα πέρασε στο περιθώριο. Αν πιστεύουν ότι οι χριστιανικές παραδόσεις και οι αξιακές αρχές των χριστιανών ,αποχρωματίστηκαν κάνουν τραγικό λάθος. Δεν αντιλήφθηκαν το νόημα της Ανάστασης του Χριστού. Ότι «Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες.» Η διάδοση του χριστιανικού κηρύγματος δοκιμάστηκε τους τρεις πρώτους αιώνες. Ήταν η εποχή των ρωμαϊκών διωγμών που άφησε πλήθος αγίων που γνώρισαν μαρτυρικό θάνατο και πότισαν με το αίμα τους τα θέατρα και τα νεκροταφεία. Από το 325 με τις Οικουμενικές Συνόδους και μετά, ο χριστιανισμός αντιμετώπισε με πλήρη επικράτηση τις αιρετικές δοξασίες και τις πλάνες κάποιων ομόδοξων πιστών.
Εμπλουτισμένη η λειτουργική ζωή της λατρείας με τις ομιλίες των Μεγάλων Πατέρων και τους ύμνους των μελωδών προσφέρει σήμερα την κατανυκτική ατμόσφαιρα και τα πνευματικά διδάγματα στους πιστούς. : «.Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνι. Εορταζέτω γουν πάσα κτίσις»
Έτσι, σήμερα, θα προσπαθήσουμε να ακολουθήσουμε ,μέχρι το Γολγοθά τα βήματα των σταυρωτών του Χριστού για να χαρούμε το εκ του κενού τάφου φώς και την αλήθεια της Ανάστασής του ψάλλοντας και ευχόμενοι σε όλους: «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΕΚ ΝΕΚΡΩΝ, ΘΑΝΑΤΩ ΘΆΝΑΤΟΝ ΠΑΤΗΣΑΣ, ΚΑΙ ΤΟΙΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΜΝΗΜΑΣΙ ΖΩΗΝ ΧΑΡΙΣΑΜΕΝΟΝ»
