Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
«Ποῦ σοφός; ποῦ γραμματεύς; ποῦ συζητητής τοῦ αἰῶνος τούτου; οὐχί ἐμώρανεν ὁ Θεός τήν σοφίαν τοῦ κόσμου τούτου;» (1 Κορ. 1.20)
Ἐνώπιον τοῦ Ἐσταυρωμένου Κυρίου μας, ἐνώπιον τοῦ «δι᾽ ἡμᾶς καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν» σταυρωθέντος Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ στεκόμαστε σήμερα ὅλοι σιωπηλοί. Ὅμως αὐτή τή σιωπή, σιωπή περισυλλογῆς καί κατανύξεως, διακόπτει ὁ λόγος τοῦ πρωτοκορυφαίου ἀποστόλου Παύλου, πού ἀκούσαμε πρίν ἀπό λίγο. Τήν διακόπτει, γιατί θέλει νά τῆς δώσει νόημα καί περιεχόμενο. Καί αὐτό δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τό νόημα τοῦ Σταυροῦ καί τῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Κυρίου μας, ὁ ὁποῖος ἔγινε «ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ Σταυροῦ», γιά νά μᾶς ἀπαλλάξει ἀπό τήν ἁμαρτία καί νά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπό τά δεσμά της.
Ἁμαρτία δέν εἶναι ὅμως μόνο ἡ πρόσκρουση στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, δέν εἶναι μόνο ἡ ἀστοχία μας νά ζήσουμε ἀκολουθώντας τίς ἐντολές του. Ἁμαρτία εἶναι καί ἐμπιστοσύνη στόν ἑαυτό μας καί ὄχι στόν Θεό, εἶναι νά βαδίζουμε σύμφωνα τό θέλημά μας καί ὄχι μέ τό δικό του.
«Ποῦ σοφός; ποῦ γραμματεύς; ποῦ συζητητής τοῦ αἰῶνος τούτου; οὐχί ἐμώρανεν ὁ Θεός τήν σοφίαν τοῦ κόσμου τούτου;» ρωτᾶ ὁ μέγας ἀπόστολος Παῦλος.
Ποῦ εἶναι οἱ σοφοί καί οἱ γραμματεῖς, ποῦ εἶναι ἐκεῖνοι πού ἔθεταν ἐρωτήματα στόν Χριστό ἐπιδιώκοντας νά τόν παγιδεύσουν; Ποῦ εἶναι οἱ γραμματεῖς καί οἱ φαρισαῖοι, οἱ διδάσκαλοι τοῦ νόμου, οἱ ἱερεῖς καί οἱ ἀρχιερεῖς, ὁ Ἄννας καί ὁ Καϊάφας, οἱ ὁποῖοι ὅλες τίς προηγούμενες ἡμέρες μεταχειρίσθηκαν θεμιτά καί ἀθέμιτα μέσα γιά νά ὁδηγήσουν τόν Ἰησοῦ στόν Σταυρό καί τόν θάνατο; Ποῦ εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἀπαιτοῦσαν νά ἐλευθερωθεῖ ὁ Βαραββᾶς καί ὄχι ὁ Χριστός; Ποῦ εἶναι ἐκεῖνοι πού ἀπειλοῦσαν ἀκόμη καί τόν Πόντιο Πιλάτο, λέγοντάς του ὅτι δέν εἶναι φίλος τοῦ Καίσαρα, ἐάν δέν σταυρώσει τόν Χριστό.
Ὅλοι αὐτοί ἔχουν ἐξαφανισθεῖ. Δέν βρίσκονται ἀπέναντι ἀπό τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου μας γιά νά πανηγυρίσουν τή νίκη τους καί τόν δῆθεν θρίαμβό τους. Ἐξαφανίσθηκαν, πρίν ἀκόμη νά ἀναστηθεῖ ὁ Χριστός, γιατί ἡ δύναμη τοῦ Σταυροῦ, ἡ δύναμη τῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ, εἶναι καταλυτική. Καί ὅπως νικᾶ τήν ἁμαρτία, νικᾶ καί τή δύναμη τῶν ἀνθρώπων πού τήν ὑπηρετοῦν, νικᾶ καί τή δύναμη ὅσων στηρίζονται σ᾽ αὐτήν καί πιστεύουν ὅτι ἡ ἀγάπη καί θυσία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀδυναμία.
Αὐτή ὅμως ἡ φαινομενική ἀδυναμία τοῦ Ἐσταυρωμένου Κυρίου μας εἶναι ἡ ἀληθινή δύναμή του. Δύναμη τήν ὁποία χαρίζει καί σέ ὅσους δέν ἐμπιστεύονται τή δική τους δύναμη, τή δική τους γνώση καί τή δική τους σοφία, ἀλλά τόν ἀκολουθοῦν μέ ταπείνωση, ἐμπιστευόμενοι τή ζωή τους στήν ἀγάπη του.
Αὐτή τήν ἀλήθεια διακηρύσσει σήμερα ὁ οὐρανοβάμων ἀπόστολος Παῦλος. Ἀλήθεια πού ἐπιβεβαιώνει ἡ ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος εἴκοσι αἰῶνες τώρα. Ὅσοι διαφήμισαν τή γνώση τους, ὅσοι καυχήθηκαν γιά τή σοφία τους, ὅσοι ὑπερηφανεύθηκαν γιά τή δύναμή τους, γιά τόν πλοῦτο τους ἐξαφανίσθηκαν. Καί μαζί τους καί ὅσοι τούς πίστευσαν καί τούς ἀκολούθησαν. Ὅσοι ὑποσχέθηκαν ἕναν κόσμο καλύτερο χωρίς τόν Θεό, διαψεύσθηκαν καί ἀπογοήτευσαν καί ὅσους τούς ἐμπιστεύθηκαν.
Ὁ Θεός ἐμώρανε τή σοφία τοῦ κόσμου, γιά νά μᾶς διδάξει ὅτι ἀληθινή σοφία δέν εἶναι νά ἐμπιστευόμαστε ὑπεροπτικά τόν ἑαυτό μας, ἀλλά νά τόν ἐμπιστευόμαστε μέ ταπείνωση στή θεία ἀγάπη του.
Ἀτενίζοντας τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου μας ἄς ἀναλογισθοῦμε ὅτι Ἐκεῖνος «ἐταπείνωσεν ἑαυτόν» γιά τή δική μας ἀγάπη. Χλευάσθηκε, συκοφαντήθηκε, σταυρώθηκε γιά τή δική μας σωτηρία. Φάνηκε ἀδύναμος γιά νά χαρίσει σέ μᾶς τή δική του δύναμη.
Ἄς τόν πλησιάσουμε μέ ταπείνωση καί ἄς τοῦ ζητήσουμε νά μᾶς δώσει τή δύναμη νά συσταυρωθοῦμε μαζί του καί ἀπαλλαγμένοι ἀπό τίς ἁμαρτίες μας νά ἀξιωθοῦμε νά ἀναστηθοῦμε καί ἐμεῖς στή βασιλεία του.
Διάπυρος πρός τόν δι᾽ ἡμᾶς Σταυρωθέντα Κύριον εὐχέτης
Ὁ Μητροπολίτης
† Ὁ Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας Παντελεήμων
