Σήμερα ήταν η μέρα τής γιορτής μου.Στολισα τον παράδεισο μου,με λογής, λογής, φώτα και ανυπομονούσα,να πέσει,ο ήλιος για να ανάψουν Εκτός από τα πολλά τηλεφωνήματα και τής επισκέψεις ,η φύση μου έκανε,ένα πολύ ωραίο δώρο.Μια Φωτεινή, πυγολαμπίδα, εμφανίστηκε,στον κήπο και κοίταζε με περιέργεια τα πολύχρωμα φαναράκια.Πλησιασα, όσο μπόρεσα, κοντά της με σκοπό, νά την , πάρω στά χέρια μου.Θυμηθηκα, πώς όταν ήμουν παιδί, υπήρχαν πάρα πολλές,και τής μαζεύαμε, προσεκτικά.Ωρες τίς κοιτούσαμε,να αναβωσβηνουν και να πετούν , μέσα στην νύχτα.Ηταν τα ζωντανά μας,φαναράκια.Απλωσα,το χέρι μου,για να την πιάσω.Μου ξέφυγε,και έτρεξα πίσω της, ακολουθώντας τον δικό της δρόμο.Χαθηκε έξω από τον φράχτη, περνώντας μέσα,από τα ψηλά, νυχτολούλουδα, που φύτρωσαν, μόνα τους.Φοβηθηκα, να βγω, γιατί ο παράδεισος μου είναι στην άκρη του δάσους.Στεναχωρηθηκα που την έχασα,μα ποιο πολύ που είναι τόσο δυσεύρετες.Ολα αλλάζουν . Άνθρωποι ,και φύση.....Με τρομάζει, αυτή η αλλαγή.Για αυτό αναπολώ τα χρόνια μου,τα παιδικά... Όλα έχουν την εξήγηση τους...Σαν παιδί δεν είχα παιδικό δωμάτιο... Γι’αυτό επεδίωξα να το φτιάξω όταν μεγάλωσα.Ολα όσα στερηθηκα,α δημιούργησα,με παιδική φαντασία,για να δέχομαι στον παράδεισο μου όποιον θέλει να μοιραστεί μαζί μου,την καθαρή, αγνή ομορφιά του.. Σήμερα η μέρα μου έκλεισε,με το ωραιότερο δώρο.... Μία πυγολαμπίδα...αυτήν των παιδικών μου χρόνων.
Όλγα Κουτμηριδου Μεταξά
