Πάλι για την Εληά;
Ναι, πάλι για την Εληά. Δε θα πούμε σήμερα για προτομές και αγάλματα. Καλά βρίσκονται στην αποθήκη του Δήμου και περιμένουν την ώρα της επαναφοράς τους. Θα μιλήσουμε για το πάρκο της Εληάς και την ανάπλασή του που εξελίσσεται βραδέως, ερήμην του βεροιώτικου λαού.
Τις τελευταίες ημέρες, γίνεται δημοσιογραφικός θόρυβος για το έργο αυτό. Κάποιες εφημερίδες κάνουν νύξη για επεμβάσεις αμφίβολης σκοπιμότητας και σαφώς επιβλαβείς για την αισθητική του τοπίου. Η «Μακεδονική» στις σελίδες της και στο χώρο που διαθέτει στο διαδίκτυο, παραθέτει επικριτικό ρεπορτάζ. Το συνοδεύει μια πανοραμική φωτογραφία που αναδεικνύει τις επιζήμιες τσιμεντοστρώσεις του πάλαι ποτέ πανέμορφου ανθώνα της Βέροιας.
Το θέμα συζητήθηκε από τους δημότες. Πολλοί από αυτούς διατύπωσαν την άποψη πως δεν πρέπει να βιαζόμαστε: «Καλώς ή κακώς δεν αντιδράσαμε. Τώρα οφείλουμε να περιμένουμε την περάτωση. Ενδεχομένως να προκύψει κάτι καλό και να διαψευσθούν οι Κασσάνδρες».
Κάποιους άλλους όμως τους βρίσκουμε δυσαρεστημένους και αγανακτισμένους. Κατακρίνουν το μεγαλύτερο μέρος της ανάπλασης και όχι μόνο εκείνο που αφορά την Εληά. «Χωριό που φαίνεται, κολαούζο δε θέλει» λένε.
Οι «καθ’ ύλην» αρμόδιοι δεν ομιλούν. Ούτε από το Προεδρείο του Εμπορικού Επιμελητηρίου, ούτε από τα εμπορικά και τα επαγγελματικά σωματεία, ούτε από το λαλίστατο Τεχνικό επιμελητήριο είχαμε κάποια ενημέρωση. Η μακρά και απαράδεκτη για πολλούς σιωπή του, εκφράζει πιθανότατα επιδοκιμασία, την οποία δεν έχουν ίσως το θάρρος να δημοσιοποιήσουν.
Επισκεφθήκαμε το χώρο της Εληάς με πρόθεση να συναντήσουμε κάποιον εκπρόσωπο της κατασκευαστικής εταιρίας και να ενημερωθούμε από πρώτο χέρι για τις εργασίες που θα γίνουν. Υπήρξαμε τυχεροί. Πέσαμε κυριολεκτικά επάνω στον διευθυντή του έργου ανάπλασης και είχαμε μαζί του την ενημέρωση που προσδοκούσαμε. Πήραμε απάντηση στα ερωτήματά μας και οι φόβοι μας επιβεβαιώθηκαν. Παρ’ όλον ότι ο συνομιλητής μας επέμεινε πως όταν τελειώσει το έργο, η Εληά θα έχει περισσότερο πράσινο από αυτό που είχε πρότερον, εμείς αντιληφθήκαμε πως η Εληά με τους γοητευτικούς διαδρόμους και τα πολυπληθή παρτέρια λουλουδιών, ανήκει πλέον στο παρελθόν. Από εδώ και πέρα, τα πόδια μας θα σκοντάφτουν σε άχαρα πλακόστρωτα και το μάτι μας θα αναζητά ματαίως κάποιο ευωδιαστό σύδεντρο ή λίγη ξεκούραση κάτω από κάποιο δεντράκι.
Θελήσαμε να πληροφορηθούμε τις προθέσεις των κατασκευαστών για το σιντριβάνι. Επισημάναμε στο συνομιλητή μας ότι στους παλαιότερους παραμένει ζωντανή ακόμα η ανάμνηση του πολύχρωμου και διασκεδαστικού σιντριβανιού με την εναλλαγή των πιδάκων και των χρωμάτων. Πήραμε την απάντηση πως η επιλογή του σιντριβανιού, είναι συνάρτηση του κόστους που θα απαιτηθεί για την προμήθεια και την κατασκευή του. Και εμείς… καταλάβαμε.
Εγκαταλείψαμε την Εληά γοητευμένοι από την ευγένεια του συνομιλητή μας και από την προθυμία με την οποία προσπάθησε να ικανοποιήσει όλες τις απορίες μας.
Όμως και απογοητευμένοι από τις πληροφορίες τις οποίες αποκομίσαμε.
Πριν τον αποχαιρετίσουμε, ρωτήσαμε για τη μελλοντική τύχη των προτομών και των αγαλμάτων. Μας διαβεβαίωσε ότι θα επανατοποθετηθούν.
«Μηδενός εξαιρουμένου;» ρωτήσαμε προκλητικά.
Δε λάβαμε ξεκάθαρη απάντηση. Άφησε να εννοηθεί πως αυτό ήταν άλλου παπά ευαγγέλιο!
Ή μήπως… άλλης παπαδιάς;
Επίκαιρος
