Πενήντα χρόνια μετά και οι μνήμες του Πολυτεχνείου αρχίζουν για τις νεότερες γενιές, να παίρνουν τη μορφή πληροφορίας, ενημέρωσης για ευαισθητοποίηση, εκδηλώσεων με καταθέσεις στεφάνων και επετειακά αφιερώματα και αφηγήσεις παλαιότερων. Όσοι δεν έζησαν στο πετσί τους τα γεγονότα του Νοέμβρη του 1973, ένα πετσί πρησμένο από τα βασανιστήρια, δεν είναι εύκολο να μπουν στα παπούτσια αυτών που χαρακτηρίζονται σήμερα ήρωες και αγωνιστές κατά της χούντας, κατά των καθεστώτων που στερούν την ελευθερία και το δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρέπεια. Παπούτσια που δύσκολα έμπαιναν και στα δικά τους πόδια από τον βούρδουλα και την φάλαγγα. Φέτος, σαν από τον “φόβο” της λήθης, δόθηκε πανελλαδικά ιδιαίτερη έμφαση στην επετειακή μνήμη. Δεν έμεινε σε φωτοτυπημένα μηνύματα και καταθέσεις στεφάνων. Ένα καλλιτεχνικό διήμερο αφιέρωσε και η Βέροια, με θεατρικό δρώμενο ανήμερα και τραγούδια που σφράγισαν την 17η Νοέμβρη και μια μέρα μετά, το Σάββατο 18, με τρία θεατρικά μονόπρακτα και μαρτυρίες, που έστελναν απανωτές γροθιές στα στομάχια των θεατών, στην σκοτεινή σκηνή του Χώρου Τεχνών, ταιριαστή με τα σκοτάδια, τις ψυχές και τις αντοχές των δύο πλευρών: των βασανιστών και των αγωνιστών. Και στο τέλος η ανάγκη του θεατή να ξαναδεί μέσα του, να επικαιροποιήσει και να επαναπροσδιορίσει την έννοια της δημοκρατίας και της ελευθερίας, μέσα του και γύρω του.
Στο διήμερο συνέπραξαν το ΔΗΠΕΘΕ, ο Όμιλος Φίλων Θεάτρου και Τεχνών και η ΚΕΠΑ Δήμου Βέροιας.
Σ.Γκ.
