Όλγα Κουτμηριδου -Μεταξα
Πέρασε ένας χρόνος, τόσο γρήγορα, λες και κάποιος τον κυνηγά ,λες ,και κάποιος θέλει να τον διώξει όσο γρήγορα γίνεται ,να σβήσει ότι έγραψε,στον δρόμο του.
Ηρθε το τάχα καινούργιο, γρήγορα και αυτό, πάλι για νά κυλήσει,σαν αστραπή, από μπροστά μας. Τον υποδεχτηκαμε με κρασί και πυροτεχνήματα .Κλεισαμε, τα μάτια για να ζήσουμε, τα ψεύτικα δώρα του ,με ευχές πού ούτε εμείς καταβαθος πιστεύουμε ότι θα πραγματοποιηθούν .Η αβεβαιότητα ,η ανησυχία για την παγκόσμια ειρήνη, κυριαρχούν στο μυαλό μας .Ετσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω ότι συμβαίνει.
Γιατι βλέπω, πράγματα να γίνονται που πραγματικά, τρομάζω. Βλέπω ανθρώπους,να βαδίζουν έναν δικό τους δρόμο,σαν υπνωτισμενοι, αδιάφοροι,με αυτό που συμβαίνει γύρω τους αλλά και μέσα τους. Ίσως ο φόβος να δουν την αλήθεια τούς κάνει να κλείνουν τα μάτια στην αλήθεια.Ζουν και κινούνται μηχανικά σαν να θέλουν να οδηγηθούν, μόνοι τους,στο τέλος.Και όλα αυτά γιατί; Γιατί πάψαμε να παλεύουμε; Γιατί είμαστε τόσο κολλημένοι στην ύλη;
Γιατί τόσο αδιάφοροι προς το γενικο καλό; γιατί τόσο πολύ αγαπάμε το (εγώ) Ξεχάσαμε,τον διπλανό μας, σβήσαμε την ιστορία μας,τα ιδανικά μας, κρυβόμαστε πίσω, από τα μη καί τά πρέπει,αναπαυομαστε στους μαλακούς καναπέδες, κοντά στους δήθεν φίλους μας, πού τούς διαλέγουμε, προσεκτικά μην τυχόν και τσαλακωθει η προσωπικότητα μας.
Τελικα πού οδήγησε ή και πού θα οδηγήσει η τεχνολογία που προσκυνούμε με τόση ευλάβεια και προσκόλληση;Σε τίνος χέρια εμπιστευτκαμε την αθάνατη ψυχή μας;την χώρα μας;τα παιδιά μας;
Θεωρούμε την υπομονή, αδυναμία την πίστη ξεπερασμένη, τούς κανόνες τού Θεού χειραγώγηση.Μηπως εθελοτυφλουμε; μήπως ήρθε η ώρα νά ξυπνήσουμε από τον λήθαργο, που μας έριξαν; μήπως να έρθουμε στά συγκαλα μας,να ενώσουμε τίς δυνάμεις μας,να τιναξουμε τα δεσμά μας και να παλέψουμε για να σωθούμε πρώτα από τα δικά μας λάθη και πάθη και μετά όλοι μαζί σαν μία γροθιά να πέσουμε στα γόνατα και να προσευχηθούμε για έλεος και φωτηση στον Πανάγαθο Θεό, τούτες τις άγιες μέρες;
