Έτσι ξαφνικά ,μία μέρα του Φλεβάρη ,τα αχνάρια του έσβησαν από τον δρόμο ....
Η φιγούρα του πέταξε από τα παγκάκια της πλατείας ....Οι λέξεις δεν θα ειπωθούν ξανά ,το απλωμένο χέρι ,δεν υπάρχει .... Νομίζω ότι σε όλους μας θα λείψει .
Ήταν κομμάτι της ζωής μας .Και αν κάποιες φορές έλλειπε για τούς δικούς του , λόγους τον ψάχναμε όλοι.Η μορφή του,μας ανάγκαζε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.Ο Πολύβιος ο δικός μας άνθρωπος.
Τον αγαπούσαμε, τού μιλούσαμε τον βοηθουσαμε....Τον βλέπω, ξαπλωμένο στα τσιμεντένια σκαλιά του πάρκου,τα ζεστά καλοκαίρια ,να χαϊδεύει τα αδέσποτα ζώα.Και αυτά να κάθονται κοντά του τόσο χαλαρά, τόσο αγαπησιαρικα και τρυφερά.
Ζωη μοναχική, ταραγμένη, κλεισμένος στον δικό του κόσμο,με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο, που καμία φορά σε τρόμαζε....
Όχι δεν ήταν επικίνδυνος... Μία μοναχική ψυχή ήταν, πού ζητούσε συντροφιά, αγάπη και κουβέντα.Ολοι τον αγαπούσαν όλοι....
Ο Πολύβιος μας, έφυγε, μέσα στο φτωχικό του, απότομα και ξαφνικά ένα πρωινό τού Φλεβάρη....Μας ξάφνιασε,μας λυπησε.....
Ο καλός Θεός δεν τον άφησε ,να υποφέρει τον πήρε κοντά του.Αυτη η αποχώρηση , του άξιζε άλλωστε . Καλό ταξίδι Πολυβιε μας. Στο καινούργιο σου, σπίτι θα είσαι ευτυχισμένος και μαζί σου θα είμαστε και εμείς.
Σε αποχαιρετούμε με αγάπη δικε μας άνθρωπε......
Καλό παράδεισο Πολυβιε μας......
Όλγα Κουτμηριδου -Μεταξα
