Οι φωσφοριζουσες πεταλούδες, πάνω στα ξύλινα φύλλα της ντουλάπας,μου έκαναν συντροφιά,ένα μοναχικό βράδυ.Ο νους ταξίδευε στο παρελθόν, γιατί δεν άντεχε το τώρα.Μπηκε ο Μάρτης με βροχές και καταιγίδες.....Η ήσυχη βροχή με φοβίζει... Κάτι ξαφνικό θα συμβεί... Κοιμήσου... έλεγε μία σκέψη μέσα στην μεγάλη σάλα τού νου.Καθε βράδυ μαζεύονται εκεί για να συνεδριάζουν,να παίρνουν αποφάσεις αλλά και να ανταλλάσουν απόψεις και γνώμες.Πολλες φορές ξαγρυπνουσαν ανίκανες να λύσουν αυτά που τόσο τίς προβλημάτιζαν.Κοιμησου...Μην σκέφτεσαι δεν χρειάζεται... έλεγε μία άλλη.Δεν μπορείς να κάνεις τίποτε.Τα μάτια μισοκλειναν και η σκέψεις ήταν έτοιμες να φύγουν στα δωμάτια του νου.Ομως....μια σκέψη δυνατή ξύπνησε μέσα τους την επανάσταση.Οχι !!! Φτάνει ο ύπνος...Είναι καιρός να παλέψουμε.. Τώρα ήρθε η ώρα να ακουστεί η φωνή μας δυνατά!! Χωρίς φόβο! Κοιμήσου...ονειρεψου μία αντίδραση μία απόπειρα, μία απόδραση... Κοιμήσου...μην σκέφτεσαι... έχεις έναν Πατέρα μεγάλο και τρανό.Τιποτε δεν τον τρομάζει.Ολα μπορεί να τά αλλάξει.Εσυ μόνο ζήτησε το! Άλλαξε δωματιο... πήγαινε εκεί πού η ψυχή προσεύχεται για όλους.Γονατισε για φώτιση..Μιλα του..Σε ακούει...Πες του τούς φόβους σου για τα παιδιά μας,την υπογεννητικότητα μας,τα νησιά μας,τα σύνορα μας,τον τόπο μας πού τον πουλάνε,τα χωράφια μας πού καίνε,τα σπίτια μας που τα ξαναπληρωνουμε..Πες του ότι μετανιώνουμε πού τον προδίδουμε κάθε λεπτό, πού γίναμε ψεύτες, υποκριτές γίναμε δήθεν , εγωιστές, αχάριστοι Φαρισαίοι.Κρυμενοι πίσω από το χρήμα,την βολεψη την καλοπέραση ,την καμουφλαρισμένη, πίστη μας ,σε έναν άγνωστο Θεό, πού τον θέλουμε εγωιστικά, μόνο για να μας κάνει τα δικά μας,χατηρια . Άδεια σώματα, νεκρά,περιφερομαστε κάνοντας, απλά το καθήκον μας δεμένοι με τίς βαριές αλυσίδες του πρέπει.Ζωντας τίς ζωές των άλλων, χάνουμε την ταυτότητα μας και δικαιώνοντας το εγώ μας, κλείνουμε τα μάτια σε αυτό,που σύντομα,θα γίνει η δική μας φυλακή.Πως τολμώ να κοιμάμαι; Πώς να κοιτώ αμέτοχη χωρίς ίχνος μετανοιας; Γύρισα πλευρό, έκλεισα σφιχτά τα δακρυσμένα μου μάτια, έσφιξα τα χείλη για μην φωνάξω δυνατά το Όνομα σου Χριστέ μου!!Δεν κοιμάμαι ... Όχι δεν κοιμάμαι...δεν πρέπει ποτέ να κοιμηθώ...Δεν έχω το δικαίωμα να πληγώνω έναν τόσο μακροθυμο Πατέρα.Αυτο το βράδυ,θα του πώ μία μεγάλη, συγνώμη για την ακηδια μου την αδυναμία μου να τον νοιώσω να τον αγαπήσω όπως τού αξίζει.Και να τον παρακαλεσω να σώσει τον κόσμο όλο.Μονο Αυτός μπορεί να το κάνει.
Όλγα Κουτμηριδου -Μεταξα
