Γράφει ο Δημήτρης Κουκούδης
Ο ήρωας των παιδικών μου χρόνων , ζούσε σε καλύβες στην λίμνη των Γιαννιτσών , μαζί με άλλους αντάρτες Μακεδονομάχους .
Είχε ένα όνομα που δεν μπορούσες να το προσπεράσεις και να το ξεχάσεις γιατί δεν έμοιαζε με κανένα άλλο .
Τον έλεγαν Τέλλο Αγρα .
Δεν είχε καμιά σχέση με τον Σούπερμαν η τον Πίτερ Πάν ,γιατί δεν πετούσε .
Ήταν ένας από μάς .
Ήταν σαν τους αγίους μας ,που μας κοιτούσαν πίσω από τα δαντελωτά κουρτινάκια στο εικονοστάσι ,όπως οι γείτονες ,πίσω από το παράθυρο του σπιτιού τους.
Αυτόν τον ήρωα, μου τον γνώρισε όταν ήμουν 12 χρόνων ο παππούς μου, με πολύ έξυπνο τρόπο .
Μου αγόρασε το πρώτο μου βιβλίο.
Το πρώτο μου βιβλίο ήταν ο Μάγκας της Πηνελόπης Δέλτα .
Ήταν η ιστορία ενός ηρωικού σκυλιού .που έζησε και πέθανε ,μαζί με τους Μακεδονομάχους, στις Καλύβες και στα ρηχά νερά του Βάλτου των Γιαννιτσών.
Πέθανε βουτώντας και ξανά βουτώντας στο νερό για να σώσει το αφεντικό του . Κι αφού τον έσωσε ...έφυγε .
Ήταν όντως Μάγκας .
Κι έτσι έμαθα για την θυσία, για την αγάπη , για τον ηρωισμό και τι πάει να πει Μάγκας.
Κι αφού τόσο τον αγάπησα τον σκύλο του βιβλίου , Μάγκα έβγαλα κι εγώ τον δικό μου σκύλο, χρόνια μετά .
Ο παππούς μου Στέργιος Κουκούδης ,Βλάχος από τα Μεγάλα Λιβάδια στο Πάϊκο , απόγονος Μακεδονομάχων ,συνέχισε να μου μαθαίνει με τον ίδιο τρόπο .
Χωρίς να μιλάει .
Με τα βιβλία , με τα παραμύθια με τον καλό τον τρόπο.
Ποτέ με τον κακό .
Με τον καλό τον τρόπο κι ένα φιλί στο μάγουλο, για να έρθει κοντά στα αυτί μου και να μου πει σιγανά :
να μάθεις γράμματα !!!!
Σαν είδε ότι τον διάβασα τον Μάγκα, μου έφερε ένα άλλο βιβλίο. Μού έφερε»τα Μυστικά του Βάλτου» για να γνωρίσω και να αγαπήσω τον ήρωά μου .
Έναν άντρα αληθινό Μάγκα, σαν τον σκύλο που αγάπησα.
Τον Τέλλο Άγρα .
Τον Σαράντη Αγαπηνό , Ανθυπολοχαγό του Ελληνικού Στρατού από την Πελοπόννησο .
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την μέρα που διάβαζα τον προδομένο, άδικο και μαρτυρικό ,θάνατό του .
Ήμουν έντεκα χρονών τότε , όταν έμαθα ότιπέθανε βασανισμένος , γελαστός και γελασμένος στις 7-Ιουνίου το 1907 ,μαζί με τον συμπολεμιστή του Αντώνη Μίγγα,απο την Νάουσα, που δεν τον παράτησε μέχρι την τελευταία στιγμή.
Έμαθα τα Μυστικά του Βάλτου , μισά τότε , γιατί τόσο μπορούσα να αντέξω σαν παιδί .
Τα έμαθα από δύο Μάγκες .
Από ένα σκυλί και από έναν άντρα.
Από τον καπετάνιο «Τέλλο Άγρα»’
Τα έμαθα τα άγρια ,με απαλό τρόπο, σαν ..,παραμύθι , όπως τα έγραφε η Πηνελόπη Δέλτα .
Όμως ήταν πιο σκληρή η αλήθεια και μου την μάθανε οι παππούδες μου ,μεγαλώνοντας ,γιατί είχανε σχέση με τον «αγώνα» και εκείνος ο αγώνας πολλά τους στέρησε …
Δεν ζητήσαν ποτέ το δίκιο τους . Μόνο σαν μαζευόταν, θυμόταν και πιάναν την κουβέντα κι απο τις λέξεις μέσα βγαίναν εικόνες στο δικό μου το μυαλό που κάπου καθόμουν κι άκουγα και μεγάλωνα . Και όταν φύγαν όλοι και μ αφήσαν μόνο μου ,να σβήσω το φως και να βγω απο την κάμαρη της μνήμης , μ αφήσαν και το κλειδί ,όμως, για να μπορώ να γυρίσω όταν χρειαστεί .
Αιωνία η μνήμη ...αυτών !
