Του ιερέως Παναγιώτου Σ.Χαλκιά
«Του συνανθρώπου σου ο θάνατος, είναι δικός σου θάνατος. Γι’ αυτό μη ρωτήσεις, για ποιον χτυπάει η καμπάνα. Χτυπάει για σένα»
Έρνεστ Χέμινγουέη
Υπάρχει μια αλήθεια, φίλοι αναγνώστες, που ολοένα γίνεται και πιο ολοφάνερη, ότι η ενότητα, με την ευρύτερη και ασύνορή της έννοια, αποτελεί το θεμελιακό υπόβαθρο, το συνεκτικό ιστό της ύπαρξης και της λειτουργίας του σύμπαντος και του Ανθρώπου.
Οι εμπάθειες, οι αντιδικίες, οι συγκρούσεις, οι πόλεμοι, με όλα τα δραματικά επακόλουθά τους, αποτελούν σύμπτωμα της διάστασης και της διάσπασης της ενωτικής σχέσης των ανθρώπων.
Τα τεράστια προβλήματα, που ταλανίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο και που αφορούν στην ειρηνική μας συμβίωση και τη μελλοντική μας επιβίωση. Έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό τα ενώνει. Είναι ανθρωποκεντρικά και γι’ αυτό πανανθρώπινα.
Ο κατακερματισμός των προβλημάτων αυτών σε πολιτικά, εθνικά, θρησκευτικά, φυλετικά, δογματικά, ακόμα και σε τοξικά κ.λπ., αποτελεί την καταλυτική αιτία όχι μόνο της επίλυσης, αλλά και της επιδείνωσής τους.
Ακριβώς, αυτός ο τεχνικός χρωματισμός, τεμαχισμός και ακρωτηριασμός των ανθρώπινων προβλημάτων, που υπηρετεί εγωκεντρικά συμφέροντα ατόμων ή ομάδων, δημιουργεί θανάσιμους φανατισμούς και εμπάθειες, που οδηγούν σε δραματικά αδιέξοδα.
Πρέπει κάποτε να συνειδητοποιήσουμε ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε συγκοινωνούντα δοχεία. Το χαμόγελο του γείτονα αποτελεί εγγύηση για τη δική μας ευτυχία. Η εγωιστική απομόνωση του εαυτού μας, η τάση για ιδιοποίηση, η όποιας μορφής καταπίεση, εκμετάλλευση, προσβολή, ταπείνωση και εξόντωση του συνανθρώπου, υπονομεύει το αύριο όχι μόνο του θύματος, αλλά και του θύτη.
Η σωστή επικοινωνία προϋποθέτει σεβασμό στην ιδιαιτερότητα της προσωπικότητας ενός ατόμου ή λαού. Και προπαντός προϋποθέτει ισοτιμία. Κάποτε πρέπει να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας στο πρόσωπο του συνανθρώπου μας.
Όλες οι ανθρωπιστικές θεωρίες και ιδεολογίες, όλες οι θρησκείες και η σοφία όλων των λαών της γης, διδάσκουν και θεωρούν την ενότητα ως υπέρτατη αρετή και προϋπόθεση για την «επί γης ειρήνη».
Οι καμπάνες του πολέμου, όπου και σ’ όποια μέτωπα κι αν διεξάγεται, χτυπούν και σημαίνουν για όλους μας. Γι’ αυτό θα πρέπει πολύ σύντομα, πριν είναι αργά, να βγάλουμε τις παρωπίδες του ατομικισμού, να γκρεμίσουμε τα διαχωριστικά τείχη της ντροπής, να σπάσουμε τα στεγανά της κάθε λογής απομόνωσής μας, να φρενάρουμε τον κατακερματισμό της προσωπικότητάς μας, να απαλλάξουμε τους εαυτούς μας απ’ όλα τα υποκριτικά και συμβατικά φτιασιδώματα, από τις σκουριές και τα απολιθώματα των κάθε λογής προλήψεων και προκαταλήψεων, για να ανακαλύψουμε, στη μαγεία της ενότητας, την άρρηκτη ομορφιά της ασύνορης ανθρώπινης φιλίας.
